Loan Loss Provision Calculator

Professionals in de financiële en kredietverlening gebruiken Loan Loss Provision als onderdeel van hun standaard analytische workflow om berekeningen te verifiëren, rekenfouten te verminderen en consistente resultaten te produceren die kunnen worden gedocumenteerd, gecontroleerd en gedeeld met collega's, klanten of regelgevende instanties voor compliancedoeleinden.

Universiteitsprofessoren en docenten integreren Loan Loss Provision in cursusmateriaal, huiswerkopdrachten en hulpmiddelen voor examenvoorbereiding, waardoor studenten handmatige berekeningen kunnen controleren, intuïtie kunnen opbouwen over input-output-relaties en zich kunnen concentreren op conceptueel begrip in plaats van op rekenen.

Consultants en adviseurs gebruiken Loan Loss Provision om snel verschillende scenario's te modelleren tijdens klantbijeenkomsten, waardoor real-time verkenning mogelijk wordt van 'wat als'-vragen waarvoor anders naar kantoor zou moeten worden teruggekeerd voor gedetailleerde, op spreadsheets gebaseerde analyse en rapportage.

Individuele gebruikers vertrouwen op Loan Loss Provision voor persoonlijke planningsbeslissingen: het vergelijken van opties, het verifiëren van offertes van dienstverleners, het controleren van berekeningen van derden en het opbouwen van vertrouwen dat de cijfers achter een belangrijke beslissing correct en consistent zijn berekend.

Wat is het verschil tussen de voorziening en de toeslag?

Deze termen houden verband met elkaar, maar verwijzen naar verschillende posten in de financiële overzichten. De voorziening voor kredietverliezen is een last op de winst-en-verliesrekening: een last op de winst over de lopende periode. Het is het bedrag dat volgens het management aan de reserves moet worden toegevoegd op basis van de huidige portefeuillekwaliteit en economische voorspellingen. De voorziening voor kredietverliezen (ACL) is een tegenactief op de balans dat zich in de loop van de tijd ophoopt; het vertegenwoordigt de totale geschatte kredietverliezen die in de bestaande leningenportefeuille zijn ingebed. De relatie is: Einde ACL = Begin ACL + Provisie − Netto afschrijvingen. Beschouw de ACL als een emmer en de voorziening als het bedrag dat elk kwartaal wordt gestort, terwijl afschrijvingen het water zijn dat wordt afgevoerd als daadwerkelijke verliezen worden erkend.

Wat is CECL en waarin verschilt dit van het oude model voor geleden verliezen?

CECL staat voor Current Expected Credit Loss, een boekhoudstandaard uitgegeven door de FASB (ASC 326) die het oudere model voor geleden verliezen voor de meeste Amerikaanse financiële instellingen vanaf 2020 vervangt voor grote publieke banken. Onder het oude model voor geleden verliezen konden banken alleen voorzieningen voor kredietverliezen opnemen als er verlies was geleden – dat wil zeggen als er objectief bewijs was dat een specifieke lening niet volledig zou worden terugbetaald. Hierdoor ontstonden er 'te weinig, te late' voorzieningenpatronen waarbij de banken tijdens een recessie te weinig gereserveerd waren. Onder CECL moeten banken de verwachte kredietverliezen op alle financiële activa bij de initiëring ervan over de gehele levensduur inschatten en reserveren, waarbij toekomstgerichte economische voorspellingen moeten worden meegenomen. Dit levert vooraf grotere voorzieningen op, maar soepelere voorzieningen gedurende de hele kredietcyclus, waardoor de winsten van banken theoretisch minder volatiel worden en de reserves nauwkeuriger.

Welke invloed hebben economische voorspellingen op de voorzieningen voor kredietverliezen?

CECL vereist dat banken redelijke en verdedigbare economische voorspellingen opnemen in hun verwachte verliesschattingen. De belangrijkste macro-economische variabelen die de verliesprognoses aansturen zijn onder meer: ​​de groeicijfers van het bbp, de werkloosheidscijfers, de indexcijfers van de huizenprijzen (voor hypotheekportefeuilles), de leegstand van commercieel vastgoed en sectorspecifieke indicatoren voor geconcentreerde sectoren. Wanneer de economische vooruitzichten verslechteren – zoals dramatisch gebeurde in het eerste kwartaal van 2020 bij het uitbreken van de COVID-19-pandemie – moeten banken onmiddellijk reserves opbouwen door grote voorzieningenkosten te boeken, zelfs voordat daadwerkelijke wanbetalingen plaatsvinden. Alleen al in het eerste kwartaal van 2020 boekten de grote Amerikaanse banken gezamenlijk ruim 30 miljard dollar aan voorzieningen, terwijl ze hun economische scenario’s naar beneden bijstelden. Wanneer de economische vooruitzichten verbeteren, kunnen banken voorzieningen terugdraaien door middel van 'vrijval van voorzieningen', waardoor de winsten toenemen.

Wat is een normaal afschrijvingspercentage voor Amerikaanse banken?

De netto afschrijvingspercentages variëren aanzienlijk per leningtype en economische cyclus. Voor de Amerikaanse banksector als geheel bedroeg het netto afschrijvingspercentage op jaarbasis historisch gezien gemiddeld 0,5 à 0,8% van de totale leningen in normale economische perioden. Tijdens de financiële crisis van 2008-2009 bereikten de afboekingen door de industrie een piek boven de 2,5% van de leningen. Per type lening: de netto afschrijvingen op creditcards bedragen doorgaans 3 tot 6% per jaar; autoleningen 0,5–1,5%; commerciële en industriële leningen 0,3–0,8%; woninghypotheken 0,1–0,5% in normale perioden (sterk stijgend tijdens recessies op de huizenmarkt); commercieel vastgoed 0,2–0,6%. De Federal Reserve verzamelt en publiceert driemaandelijkse gegevens over afboekingen en achterstallige betalingen per leningcategorie voor alle bij de FDIC verzekerde instellingen, waardoor een betrouwbare benchmark ter vergelijking wordt geboden.

Wat is de dekkingsgraad en waarom is dat belangrijk?

De dekkingsgraad (of reservedekkingsratio) wordt berekend als de voorziening voor kredietverliezen gedeeld door het totale aantal niet-rendabele leningen (NPL's). Het meet hoe vaak de reserve van de bank de volledige portefeuille van niet-rendabele leningen zou kunnen absorberen. Een dekkingsgraad van meer dan 1,0x (100%) betekent dat de bank meer dan het saldo van haar niet-rendabele leningen heeft gereserveerd, wat wijst op een sterke toereikendheid van de reserves. Een ratio lager dan 1,0x betekent dat de voorziening kleiner is dan bij NPL's, wat kan wijzen op ontoereikendheid van de reserves of op optimistische verliesaannames. Tijdens normale economische perioden handhaven goed beheerde banken doorgaans een dekkingsgraad van 1,5x–2,5x. Toezichthouders en analisten beschouwen plotselinge dalingen van de dekkingsgraden als waarschuwingssignalen, omdat deze kunnen duiden op toenemende problemen met de kredietkwaliteit of op de optimistische verliesaannames van het management die tot toekomstige winstverrassingen zouden kunnen leiden.

Welke invloed hebben voorzieningen op de kapitaalratio's van een bank?

Voorzieningen hebben via twee kanalen een directe en aanzienlijke impact op de kapitaalratio's. Ten eerste verlagen de voorzieningenkosten het nettoresultaat, waardoor de ingehouden winsten – een onderdeel van het Tier 1-kapitaal – afnemen. Een voorziening van $100 miljoen in een omgeving met een belastingtarief van 25% vermindert de inkomsten na belastingen met $75 miljoen, waardoor het CET1-kapitaal direct wordt verlaagd. Ten tweede kan onder CECL de voorziening voor kredietverliezen geheel of gedeeltelijk worden uitgesloten van het Tier 1-kapitaal en in plaats daarvan (met limieten) worden meegeteld in het Tier 2-kapitaal, wat van invloed is op de berekening van de risicogewogen kapitaalratio's. De banktoezichthouders hebben een gefaseerde CECL-kapitaalovergangsregel ingevoerd, waardoor banken 25% van de CECL Day-1-reserveverhoging over een periode van drie jaar kunnen toevoegen aan het toetsingskapitaal, waardoor de onmiddellijke kapitaalimpact van de invoering wordt verminderd.

Waarom geven banken soms reserves vrij, en is dit een teken van kracht?

Vrijval van voorzieningen vindt plaats wanneer de geschatte vereiste voorziening afneemt – ofwel omdat de economische omstandigheden verbeterden, leningen werden afbetaald of omdat de bank haar kredietvooruitzichten verbeterde. Wanneer er vrijval plaatsvindt, worden er negatieve voorzieningen geboekt, waardoor de gerapporteerde winsten omhoog gaan. In 2021 hebben grote Amerikaanse banken tientallen miljarden aan reserves uit het COVID-tijdperk vrijgegeven toen de economie zich sneller herstelde dan verwacht, waardoor de gerapporteerde winst per aandeel aanzienlijk werd opgedreven. Analisten en beleggers kijken met enige voorzichtigheid naar de vrijgave van reserves: ze verhogen de winsten over het huidige kwartaal, maar vertegenwoordigen geen echte operationele verbetering (er werden geen nieuwe inkomsten gegenereerd). Sommige analisten berekenen de 'netto-inkomsten vóór voorzieningen' (PPNR) om de bedrijfsprestaties te evalueren, onafhankelijk van het voorzieningenlawaai, waarbij voorzieningenkosten en -vrijvallen als inherent cyclisch worden beschouwd en onderhevig zijn aan het oordeel van het management.