IBNR Reserve Calculator

Professionals in de financiële en kredietverlening gebruiken Ibnr Reserves als onderdeel van hun standaard analytische workflow om berekeningen te verifiëren, rekenfouten te verminderen en consistente resultaten te produceren die kunnen worden gedocumenteerd, gecontroleerd en gedeeld met collega's, klanten of regelgevende instanties voor compliancedoeleinden.

Universiteitsprofessoren en instructeurs integreren Ibnr Reserves in cursusmateriaal, huiswerkopdrachten en hulpmiddelen voor examenvoorbereiding, waardoor studenten handmatige berekeningen kunnen controleren, intuïtie kunnen opbouwen over input-output-relaties en zich kunnen concentreren op conceptueel begrip in plaats van op rekenen.

Consultants en adviseurs gebruiken Ibnr Reserves om snel verschillende scenario's te modelleren tijdens klantvergaderingen, waardoor real-time verkenning van 'wat als'-vragen mogelijk wordt gemaakt, waarvoor anders naar kantoor zou moeten worden teruggekeerd voor gedetailleerde, op spreadsheets gebaseerde analyse en rapportage.

Individuele gebruikers vertrouwen op Ibnr Reserves voor persoonlijke planningsbeslissingen – het vergelijken van opties, het verifiëren van offertes van dienstverleners, het controleren van berekeningen van derden en het opbouwen van vertrouwen dat de cijfers achter een belangrijke beslissing correct en consistent zijn berekend.

Wat is het verschil tussen IBNR en zaakreserves?

Zaakreserves (ook wel zaakschattingen of specifieke reserves genoemd) zijn individuele reserves die door schade-experts worden vastgesteld voor elke gemelde, openstaande claim op basis van de beoordeling door de schade-expert van de uiteindelijke waarde van de claim. Casereserves vertegenwoordigen de beste schatting van de verzekeraar van het bedrag dat hij uiteindelijk zal betalen om elke specifieke bekende claim af te wikkelen. IBNR-reserves zijn niet gekoppeld aan een specifiek geïdentificeerde claim – het zijn geaggregeerde statistische schattingen die twee categorieën bestrijken: (1) pure IBNR – claims die zich al hebben voorgedaan maar nog niet aan de verzekeraar zijn gerapporteerd (de eiser heeft nog geen claim ingediend, of de verzekerde heeft het verlies nog niet gerapporteerd), en (2) ontwikkelingsreserves – de verwachte toekomstige ongunstige ontwikkeling van de case-reserves (omdat de initiële case-reserves vaak conservatief zijn en de uiteindelijke claimkosten onderschatten, vooral in het begin van de looptijd van een claim). Totaal claimreserves = Zaakreserves + IBNR. IBNR is inherent onzekerder dan case-reserves en vereist een actuariële schatting in plaats van een individuele claimbeoordeling.

Welke verzekeringsmaatschappijen hebben de grootste IBNR-reserves?

De IBNR-reserves zijn het grootst (in verhouding tot de premie) voor long-tail-aansprakelijkheidslijnen – verzekeringsproducten waarbij er een lange tijdsvertraging is tussen het optreden van een verlies en de definitieve afwikkeling ervan. De meest IBNR-intensieve lijnen zijn onder meer: ​​werknemerscompensatie (levenslange medische uitkeringen voor ernstig letsel, ontwikkelingstermijnen van meer dan twintig jaar), medische wanpraktijken (complexe rechtszaken, ontwikkelingstermijn van vijf tot tien jaar), commerciële algemene aansprakelijkheid (giftige onrechtmatige daad, milieuclaims kunnen zich in de loop van tientallen jaren ontwikkelen), beroepsaansprakelijkheid (directeuren en functionarissen, fouten en weglatingen) en productaansprakelijkheid (met name massale onrechtmatige daadclaims voor asbest, farmaceutische producten en opkomende aansprakelijkheidstheorieën). Shorttail-lijnen, zoals persoonlijke autoschade of materiële schade, hebben een minimale IBNR omdat de meeste claims binnen enkele dagen tot weken na het ontstaan ​​ervan worden gemeld en afgehandeld, waardoor er weinig ruimte overblijft voor niet-gerapporteerde verliezen.

Wat is de kettingladdermethode en wat zijn de beperkingen ervan?

De ketenladdermethode (ook wel ontwikkelmethode of linkratiomethode genoemd) is de meest gebruikte IBNR-schattingstechniek. Het projecteert toekomstige verliezen door waargenomen historische ontwikkelingsfactoren van leeftijd tot leeftijd toe te passen op huidige geleden verliezen. De belangrijkste voordelen zijn eenvoud, transparantie en afhankelijkheid van daadwerkelijke bedrijfsgegevens. De beperkingen ervan zijn aanzienlijk: de methode gaat er impliciet van uit dat de toekomstige ontwikkeling exact de historische ontwikkeling zal weerspiegelen – een aanname die faalt wanneer: het bedrijfsboek van aard of omvang verandert, de praktijken voor de afwikkeling van claims veranderen, de juridische of gerechtelijke omgeving verandert (sociale inflatie), of de gegevens afwijkingen of uitschieters bevatten. De kettingladder is vooral onbetrouwbaar voor onvolwassen ongevalsjaren met weinig ontwikkelingsmaanden (waar willekeurige fluctuaties in vroege gegevens extreem onstabiele projecties opleveren), voor nieuwe of groeiende bedrijfstakken met onvoldoende historische gegevens, en voor sectoren waar individuele grote claims de ontwikkelingsfactoren kunnen verstoren. De meeste actuarissen gebruiken de kettingladder in combinatie met andere methoden om een ​​betrouwbaardere schatting te trianguleren.

Wat is de Bornhuetter-Ferguson-methode en wanneer heeft deze de voorkeur?

De Bornhuetter-Ferguson (BF)-methode, ontwikkeld door Ron Bornhuetter en Ronald Ferguson in 1972, combineert de kettingladderprojectie met een a priori verwachte verliesschatting. De BF IBNR is gelijk aan de verwachte uiteindelijke verliezen vermenigvuldigd met het percentage nog niet gerapporteerde verliezen (1 − 1/CDF). Deze vermenging betekent dat wanneer de gegevens nog niet volwassen zijn (de CDF is groot), het BF-resultaat zwaar weegt in de richting van de a priori-verwachting. Naarmate er meer ontwikkeling beschikbaar komt, weegt het BF-resultaat steeds meer op feitelijke gegevens. De BF-methode heeft de voorkeur wanneer: het ongevalsjaar nog onvolwassen is (12-24 maanden ontwikkeld), de activiteiten nieuw zijn of snel groeien, het historische ontwikkelingspatroon vluchtig of onbetrouwbaar is, of wanneer een grote individuele claim de schatting van de kettingladder vertekent. De belangrijkste beperking van de BF-methode is de afhankelijkheid ervan van de kwaliteit van de a priori verliesratio: als de ELR zelf slecht wordt geschat, zal het BF-resultaat dienovereenkomstig vertekend zijn.

Hoe gebruiken toezichthouders en ratingbureaus IBNR-reserves bij financiële analyses?

IBNR-reserves behoren tot de meest onderzochte items in de financiële analyse van verzekeringsmaatschappijen, omdat hun toereikendheid bepaalt of het gerapporteerde overschot van een verzekeraar nauwkeurig de werkelijke financiële positie weerspiegelt. Toezichthouders op staatsverzekeringen vereisen een jaarlijkse certificering door een gekwalificeerde actuaris dat de reserves ten minste op het minimum liggen zoals gespecificeerd in de relevante actuariële normen. De op risico gebaseerde kapitaalformule (RBC) van de NAIC omvat een risicocomponent voor reserveontwikkeling die extra vereist kapitaal in rekening brengt voor verzekeraars met een geschiedenis van ongunstige reserveontwikkeling. Ratingbureaus, waaronder AM Best, beoordelen de toereikendheid van de reserves expliciet in hun ratings voor financiële kracht; bedrijven met ontoereikende reserves krijgen lagere ratings. Bij toezichtsonderzoeken beoordeelt de onafhankelijke actuaris van de staat de verliesdriehoekgegevens van het cederende bedrijf en kan een versterking van de reserves nodig zijn als de schattingen van de aangestelde actuaris onvoldoende worden geacht. Overtollige reserves (overreservering) worden minder vaak bekritiseerd, maar zijn relevant voor belastingdoeleinden: buitensporige reserves creëren belastingaftrek die niet wordt gerechtvaardigd door verwachte toekomstige betalingen.

Wat is het actuarieel oordeel over reserves en wie moet dit verstrekken?

De Amerikaanse verzekeringsregelgeving vereist dat elke schadeverzekeringsmaatschappij jaarlijks een actuarieel overzicht indient, ondertekend door een gekwalificeerde actuaris (doorgaans een Fellow van de Casualty Actuarial Society of Fellow van de Society of Actuaries met de juiste kwalificatie voor eigendomsongevallen). De aangewezen actuaris geeft een oordeel over de vraag of de reserves van de verzekeraar: (a) ten minste gelijk zijn aan het wettelijke minimum (het actuariële adviesminimum), (b) voldoende zijn om verwachte toekomstige betalingen met een hoog betrouwbaarheidsniveau te dekken (oordeel met beperking), of (c) onderhevig zijn aan een van verschillende ongunstige kwalificaties als de toereikendheid van de reserves niet kan worden ondersteund. Grote verzekeringsmaatschappijen zijn ook verplicht een Statement of Actuarial Opinion Memorandum (SAOM) in te dienen met de volledige documentatie ter ondersteuning van het oordeel van de actuaris. Deze combinatie van wettelijke vereisten en professionele verantwoordelijkheid maakt de toereikendheid van de IBNR-reserves tot een van de meest rigoureus onderzochte aspecten van de financiële rapportage van verzekeringsmaatschappijen.

Wat is 'sociale inflatie' en welke invloed heeft dit op de IBNR-reserves?

Sociale inflatie verwijst naar de trend van toenemende claimkosten die niet worden veroorzaakt door medische of economische inflatie, maar door maatschappelijke factoren: evoluerende juridische theorieën die de aansprakelijkheid van gedaagden vergroten, grotere juryuitspraken en schikkingen onder invloed van de tactieken van de advocaat van de eiser en nucleaire vonnissen, uitbreiding van class action-rechtszaken naar nieuwe industrieën, en agressievere processtrategieën. Sociale inflatie beïnvloedt de IBNR-reserves doordat historische ontwikkelingspatronen minder betrouwbare voorspellers van toekomstige ontwikkeling worden – oudere verliesdriehoeken zijn ontwikkeld in een minder litigieuze omgeving, en het toepassen van hun ontwikkelingsfactoren op de huidige zaken onderschat de toekomstige ontwikkeling. Actuarissen pakken de sociale inflatie aan door: kwalitatieve trendaanpassingen toe te passen op historische ontwikkelingsfactoren, gebruik te maken van recentere gegevenssubperioden met een hoger gewicht, de adviezen van juridische deskundigen te raadplegen over opkomende aansprakelijkheidstrends, en expliciete ladingsfactoren toe te voegen voor bekende gebieden van sociale inflatie (commerciële auto, beroepsaansprakelijkheid, algemene aansprakelijkheid).