Social Security Break-Even Calculator

De Social Security Claiming Age Break-Even Calculator vergelijkt de cumulatieve levenslange uitkeringen die zijn ontvangen op verschillende claimleeftijden om de leeftijd te bepalen waarop een latere claim een ​​eerdere claim inhaalt in totaal geïnde dollars. De fundamentele wisselwerking is eenvoudig: als u op 62 jaar claimt, beginnen de betalingen eerder, maar tegen een permanent verlaagd maandbedrag, terwijl het uitstellen naar 67 of 70 betekent dat u jarenlang aan cheques moet afzien, maar voor de rest van uw leven een grotere betaling ontvangt. De break-even-leeftijd is het punt waarop de hogere maandelijkse betalingen als gevolg van het uitstellen alle betalingen hebben goedgemaakt die u door het wachten heeft gemist. Voor een werknemer geboren in 1960 of later die de leeftijd van 62 jaar vergelijkt met de leeftijd van 70 jaar, ligt de break-even doorgaans tussen de 80 en 82 jaar, uitgedrukt in nominale dollars. Deze analyse is een van de belangrijkste financiële berekeningen die een gepensioneerde kan uitvoeren, omdat socialezekerheidsuitkeringen voor de inflatie gecorrigeerde levenslange lijfrentes zijn die niet tegen vergelijkbare kosten op de particuliere markt kunnen worden gerepliceerd. De beslissing is onomkeerbaar na 12 maanden na ontvangst van de uitkering, en het financiële verschil tussen de beste en de slechtste claimleeftijd voor een bepaald individu kan gedurende zijn hele leven meer dan $100.000 bedragen. Het break-even-raamwerk werd in de jaren negentig door financiële planners gepopulariseerd en blijft de meest intuïtieve manier om de claimbeslissing in kaart te brengen, hoewel er sindsdien meer geavanceerde analyses zijn ontwikkeld waarin contante waarde-discontering, nabestaandenuitkeringen en belastinginteracties zijn verwerkt. Wie gebruikt deze rekenmachine? Individuele gepensioneerden die beslissen wanneer ze een aanvraag indienen, financiële adviseurs die scenario's voor klanten uitvoeren, koppels die gecoördineerde claimstrategieën evalueren en beleidsonderzoekers die claimgedragspatronen bestuderen, vertrouwen allemaal op break-even-analyses. De socialezekerheidsadministratie zelf biedt onlinehulpmiddelen die impliciet break-even-logica gebruiken, en de meeste software voor pensioenplanning bevat deze vergelijking als een kernfunctie. De break-evenberekening is van belang omdat de meeste Amerikanen veel eerder aanspraak maken op de sociale zekerheid dan de financieel optimale leeftijd. Ongeveer 30 procent van de werknemers die hiervoor in aanmerking komen, claimt op 62-jarige leeftijd, de vroegst mogelijke leeftijd, en minder dan 10 procent wacht tot 70-jarige leeftijd. Uit onderzoek van het National Bureau of Economic Research blijkt dat de meerderheid van de gepensioneerden financieel voordeel zou hebben bij uitstel, maar gedragsfactoren zoals verliesaversie, onzekerheid over een lang leven en de onmiddellijke aantrekkingskracht van het ontvangen van een cheque neigen ertoe mensen ertoe aan te zetten om vroegtijdig een claim in te dienen. Een duidelijke break-evenanalyse helpt deze vooroordelen te doorbreken met concrete cijfers.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Bepaal uw Primaire Verzekeringsbedrag (PIA), dat is de maandelijkse uitkering die u zou ontvangen op uw volledige pensioengerechtigde leeftijd (FRA). U kunt dit vinden op uw socialezekerheidsverklaring op ssa.gov of door de SSA Retirement Estimator te gebruiken. De PIA is de basislijn op basis waarvan alle leeftijdsaanpassingen worden berekend. Deze moet dus zo nauwkeurig mogelijk zijn om de break-evenanalyse zinvol te laten zijn.
2. 2Bereken de maandelijkse uitkering voor elke claimleeftijd die u wilt vergelijken. Voor 62-jarigen met een FRA van 67 bedraagt ​​de korting ongeveer 30 procent, dus het maandbedrag is PIA maal 0,70. Voor 67-jarigen is het bedrag de volledige PIA. Voor de leeftijd van 70 jaar voegen uitgestelde pensioenkredieten 24 procent toe, dus het bedrag is PIA maal 1,24. U kunt ook de tussenleeftijden berekenen met behulp van de maandelijkse kortings- en kredietformules die door SSA worden gepubliceerd.
3. 3Bouw een cumulatieve uitkeringstabel op waarin het totale aantal dollars wordt bijgehouden dat op elke leeftijd is ontvangen voor elk claimscenario. Begin elk scenario op de claimleeftijd met nul cumulatieve uitkeringen en voeg vervolgens voor elk volgend jaar twaalf keer de maandelijkse uitkering toe. Het vroege claimscenario zal een voorsprong hebben van meerdere jaren aan betalingen, terwijl het late claimscenario nul zal vertonen tot de latere claimleeftijd en daarna sneller zal groeien per jaar.
4. 4Identificeer het kruispunt waar het cumulatieve totaal van de latere claim groter is dan het cumulatieve totaal van de eerdere claim. Dit is de break-even-leeftijd. In de standaard vergelijking in nominale dollars tussen de leeftijd van 62 en 70 jaar vindt deze cross-over doorgaans plaats rond de leeftijd van 80 tot 82 jaar. Tussen de leeftijd van 62 en 67 jaar ligt de break-even doorgaans rond de leeftijd van 78 tot 80 jaar. Deze bereiken gaan uit van de standaard reductie- en kredietschema's voor iemand met een FRA van 67.
5. 5Optioneel kunt u een kortingspercentage opnemen om een ​​analyse van de contante waarde uit te voeren. Een dollar die op 62-jarige leeftijd wordt ontvangen, is vanwege de tijdswaarde van geld meer waard dan een dollar die op 70-jarige leeftijd wordt ontvangen. Wanneer u toekomstige uitkeringen verdisconteert met een percentage van 3 procent per jaar, verschuift de break-even-leeftijd later, doorgaans naar de leeftijd van 83 tot 85 jaar of ouder. Dit maakt het pleidooi voor vroegtijdig claimen enigszins sterker vanuit een puur investeringsperspectief, hoewel het de verzekeringswaarde van hogere levenslange betalingen negeert.
6. 6Houd rekening met de implicaties van partner- en nabestaandenuitkeringen voor getrouwde stellen. Als de persoon met het hoogste inkomen uitstelt tot 70 jaar, wordt de nabestaandenuitkering voor de langstlevende echtgenoot gemaximaliseerd. Dit breidt de break-even-analyse effectief uit tot voorbij een enkel leven, omdat de uitgestelde uitkering tegen een hoger tarief blijft uitbetalen nadat een van de echtgenoten overlijdt. Voor veel getrouwde stellen maakt de overweging alleen al vanwege de nabestaandenuitkering het uitstellen van de uitkering voor de hogere verdiener financieel superieur, ook al lijkt de break-even op basis van een alleenstaand leven marginaal.
7. 7Bekijk de resultaten in de context van uw persoonlijke gezondheid, de geschiedenis van de levensduur van uw gezin, andere inkomstenbronnen en uw belastingsituatie. De break-evenberekening biedt een wiskundig antwoord, maar bij de juiste beslissing zijn ook subjectieve factoren betrokken. Een werknemer met een ernstige gezondheidstoestand en die geen gezinsleden heeft, kan redelijkerwijs eerder een aanvraag indienen, zelfs als de break-evenanalyse uitstel in de hand werkt, terwijl een gezonde werknemer met een echtgenoot die afhankelijk is van een nabestaandenuitkering goede redenen kan hebben om te wachten.

• !De meest voorkomende fout bij break-even-analyse is het volledig negeren van de tijdswaarde van geld. Bij een eenvoudige vergelijking met nominale dollars wordt een dollar die op 62-jarige leeftijd wordt ontvangen op dezelfde manier behandeld als een dollar die op 85-jarige leeftijd wordt ontvangen, wat economisch onjuist is. Als de vroege eiser de voordelen belegt die hij tijdens de wachtperiode heeft ontvangen, groeit dit geld in de loop van de tijd. Een goede analyse zou toekomstige voordelen moeten verdisconteren tot de huidige waarde, of de investering van vroege voordelen moeten modelleren om te zien hoe de waarde van de portefeuille zich verhoudt tot de extra voordelen van uitstel. Zonder deze aanpassing overschat de break-evenanalyse systematisch het voordeel van uitstel, omdat de opportuniteitskosten van het achterwege laten van vroegtijdige betalingen worden genegeerd.
• !Veel mensen voeren een break-even-analyse uit op basis van een leven zonder rekening te houden met partner- en nabestaandenuitkeringen. Voor gehuwde paren heeft de claimbeslissing van de hogere verdiener niet alleen invloed op hun eigen uitkering, maar ook op de nabestaandenuitkering die de lager verdienende echtgenoot zal ontvangen nadat de hogere verdiener overlijdt. Omdat vrouwen gemiddeld langer leven dan mannen en de kans groter is dat ze de langstlevende echtgenoot zijn, vertegenwoordigt de nabestaandenuitkering vaak het meest waardevolle onderdeel van de claimbeslissing. Een break-evensituatie voor een alleenstaande die een marginaal voordeel oplevert bij het vroegtijdig claimen, kan volledig worden omgedraaid als de nabestaandenuitkeringen worden meegerekend, vooral als de lager verdienende echtgenoot jonger is.
• !Een andere veelgemaakte fout is dat de break-even-leeftijd wordt beschouwd als een voorspelling van wanneer je zult overlijden, in plaats van als een beslissingskader. De break-even-leeftijd is geen schatting van de sterfte; het is de drempel waarboven uitstellen de betere financiële keuze was. Omdat niemand de exacte overlijdensdatum kent, moet de beslissing worden ingekaderd in termen van waarschijnlijkheid. Volgens de actuariële tabellen van de sociale zekerheid heeft een 62-jarige man ongeveer 55 procent kans om ouder te worden dan 80 en heeft een 62-jarige vrouw ongeveer 65 procent kans. Wanneer er een meer dan even waarschijnlijkheid bestaat om de break-even-leeftijd te overschrijden, en de keerzijde van ongelijk hebben relatief bescheiden is, is uitstellen vaak de statistisch gezien de voorkeurskeuze.