TANF Benefit Calculator

De TANF (Temporary Assistance for Needy Families) Cash Benefit Calculator schat de maandelijkse contante bijstandsbetalingen voor gezinnen met lage inkomens met kinderen. TANF verving het voormalige Aid to Families with Dependent Children (AFDC) -programma via de Personal Responsibility and Work Opportunity Reconciliation Act van 1996, waarmee de Amerikaanse welvaart fundamenteel werd hervormd door tijdslimieten, werkvereisten en bloksubsidies in te voeren. In tegenstelling tot SNAP of Medicaid, die gestandaardiseerde federale formules hebben, geeft TANF staten buitengewone flexibiliteit bij het vaststellen van uitkeringsniveaus, subsidiabiliteitsregels, tijdslimieten, werkvereisten en het gebruik van bloksubsidiefondsen. Het meest opvallende kenmerk van TANF is de dramatische variatie in uitkeringsniveaus tussen staten. In 2024 varieert de maximale maandelijkse uitkering voor een gezin van drie personen van ongeveer $170 in Mississippi tot ruim $1.066 in New Hampshire. Deze verhouding van 6 op 1 weerspiegelt fundamenteel verschillende staatsfilosofieën over de rol van financiële hulp, verschillende kosten van levensonderhoud en verschillende politieke omgevingen. De meeste staten hebben hun uitkeringen sinds het midden van de jaren negentig niet significant verhoogd, wat betekent dat de reële (voor de inflatie gecorrigeerde) uitkeringen in veel staten met 30 tot 50 procent of meer zijn gedaald. Wie gebruikt deze rekenmachine? Families in crisis die de beschikbare geldelijke hulp proberen te begrijpen, maatschappelijk werkers die cliënten helpen bij het navigeren door welzijns-naar-werk-programma's, rechtsbijstandsadvocaten die het weigeren van uitkeringen of sancties aanvechten, beleidsonderzoekers die de toereikendheid van staatsvangnetten analyseren, en staatswetgevers die voorgestelde wijzigingen in hun TANF-programma's evalueren, vertrouwen allemaal op uitkeringsberekeningen. De rekenmachine is vooral belangrijk omdat de complexiteit van TANF en de variatie per staat het voor aanvragers bijna onmogelijk maken om zonder hulp hun voordelen in te schatten. Het begrijpen van de TANF-uitkeringsberekeningen is van belang omdat geldelijke hulp vaak het laatste redmiddel is voor gezinnen in extreme armoede. In tegenstelling tot SNAP (waarmee alleen voedsel kan worden gekocht) of woningvouchers (waarmee alleen huur kan worden betaald), kan TANF-geld worden gebruikt voor elke essentiële behoefte: huur, nutsvoorzieningen, transport, kleding, schoolbenodigdheden of andere uitgaven. De TANF-deelname is echter gedaald van 68 gezinnen per 100 in armoede in 1996 tot ongeveer 21 per 100 in 2024, wat betekent dat de meeste arme gezinnen met kinderen geen TANF ontvangen. Veel gezinnen worden afgeschrikt door complexe aanvraagprocedures, strenge werkeisen, tijdslimieten en lage uitkeringsbedragen.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Bepaal de basisgeschiktheid. Het gezin moet een kind ten laste omvatten dat jonger is dan 18 jaar (of jonger dan 19 jaar als het een voltijdstudent is) of een zwangere vrouw. Het gezin moet inwoner zijn van de staat waar zij een aanvraag indienen en moet staatsburger of in aanmerking komende immigrant zijn. De meeste staten vereisen dat aanvragers vóór of gelijktijdig met TANF andere uitkeringen aanvragen (zoals de handhaving van kinderbijslag en een werkloosheidsverzekering). Sommige staten hebben aanvullende vereisten, zoals drugstests, verificatie van schoolbezoek voor kinderen of naleving van de immunisatie.
2. 2Bereken het bruto gezinsinkomen uit alle bronnen, inclusief lonen, zelfstandig ondernemerschap, kinderbijslag, sociale zekerheid en ander regulier inkomen. Elke staat heeft zijn eigen inkomensdrempel, die vaak ver onder het federale armoedeniveau ligt. In veel staten komt een gezin van drie personen met een bruto-inkomen van meer dan $600 tot $800 per maand mogelijk niet in aanmerking voor TANF, ook al ligt dit ruim onder de armoedegrens. Sommige staten gebruiken normen voor het percentage van de behoeften, waarbij het inkomen wordt vergeleken met een door de staat gedefinieerde behoeftenorm die misschien al tientallen jaren niet meer is bijgewerkt.
3. 3Pas het verdiende inkomen van de staat toe, zonder rekening te houden met het telbare inkomen. De meeste staten staan ​​toe dat een deel van de inkomsten wordt uitgesloten van de berekening van de uitkeringen om werk te stimuleren. Veel voorkomende veronachtzamingsstructuren omvatten een aanvankelijke veronachtzaming (zoals 200 dollar), een percentage van de resterende inkomsten (zoals 50 procent) en, in sommige staten, een in de tijd beperkte, verhoogde veronachtzaming tijdens de eerste maanden van het dienstverband. De negatieberekening is volledig staatsspecifiek en is een van de meest variabele aspecten van het TANF-beleid.
4. 4Trek het telbare inkomen af ​​van de maximale subsidie ​​van de staat voor de gezinsgrootte. De maximale toelage is het bedrag dat een gezin ontvangt als het een telbaar inkomen van nul heeft. Dit bedrag varieert enorm per staat en heeft in de meeste staten geen gelijke tred gehouden met de inflatie. Een gezin van drie zonder inkomen ontvangt in Mississippi $170 per maand, maar in New Hampshire ruim $1.066. Het telbare inkomen (na buiten beschouwing gelaten) wordt afgetrokken van de maximale subsidie, en het resultaat is de maandelijkse TANF-uitkering. Als het telbare inkomen de maximale subsidie ​​overschrijdt, is de uitkering nul en kan het gezin ook niet meer in aanmerking komen.
5. 5Controleer de naleving van de werkvereisten. De federale wet vereist dat TANF-ontvangers binnen 24 maanden na ontvangst van de hulp deelnemen aan werkzaamheden (werk, zoeken naar werk, onderwijs, training of dienstverlening aan de gemeenschap). Alleenstaande ouders moeten minimaal 30 uur per week meedoen; tweeoudergezinnen moeten 35 uur meedoen. Staten kunnen bepaalde personen vrijstellen, waaronder ouders met zeer jonge kinderen (jonger dan 1 jaar in de meeste staten), personen met gedocumenteerde handicaps en slachtoffers van huiselijk geweld. Het niet naleven van de werkvereisten kan resulteren in sancties die de TANF-uitkering verminderen of elimineren.
6. 6Houd maanden bij ten opzichte van de levensduurlimiet. De federale wet legt een levenslange limiet van 60 maanden (5 jaar) op aan TANF-geldsteun gefinancierd met federale bloksubsidiedollars. Staten kunnen kortere limieten vaststellen (sommige hebben limieten van 24 of 36 maanden) en kunnen alleen staatsfondsen gebruiken om de uitkeringen voor bepaalde gezinnen verder te laten gaan dan de federale limiet. Staten kunnen om ontberingsredenen ook tot 20 procent van hun werklast van de termijn vrijstellen. De tijdslimiet vertegenwoordigt een van de meest fundamentele verschillen tussen TANF en zijn voorganger AFDC, die geen tijdslimiet kende.
7. 7Overweeg staatsspecifieke aanvullende regels en voordelen. Sommige staten bieden overgangsuitkeringen aan gezinnen die TANF verlaten om te gaan werken, zoals voortgezette Medicaid, subsidies voor kinderopvang en hulp bij vervoer. Sommige staten bieden afleidingsbetalingen aan (forfaitaire betalingen om gezinnen te helpen voortdurende TANF-inschrijvingen voor kortetermijncrises te vermijden). Anderen leggen gezinslimieten op die extra voordelen ontzeggen aan kinderen die geboren zijn terwijl het gezin TANF ontvangt. Dit staatsspecifieke beleid kan een aanzienlijke invloed hebben op de daadwerkelijke steun die beschikbaar is voor gezinnen.

• !De meest wijdverbreide misvatting over TANF is dat het een betrouwbaar vangnet biedt voor alle arme gezinnen met kinderen. In werkelijkheid bedient TANF een klein en steeds kleiner wordend deel van de gezinnen die hiervoor in aanmerking komen. De verhouding tussen gezinnen die TANF ontvangen en gezinnen in armoede is gedaald van 68 per 100 in 1996 tot ongeveer 21 per 100 in 2024. Veel staten gebruiken hun TANF-subsidies voor andere doeleinden dan financiële hulp, zoals kinderwelzijn, kleuterschool en zelfs het opvullen van gaten in de staatsbegroting. Gezinnen die denken dat ze als laatste redmiddel kunnen terugvallen op een uitkering, kunnen ontdekken dat de aanvraagprocedure omslachtig is, de voordelen mager zijn en de tijdslimieten weinig ruimte laten voor langdurig vertrouwen.
• !Veel mensen gaan ervan uit dat de TANF-uitkeringen gelijke tred hebben gehouden met de inflatie of op zijn minst met de kosten van levensonderhoud. In feite is de maximale TANF-uitkering sinds 1996 in reële termen in bijna elke staat gedaald. Sommige staten hebben hun uitkeringsniveau in twintig of zelfs dertig jaar niet verhoogd. Een uitkering van bijvoorbeeld $400 per maand in 1997 zou in 2024 ongeveer $770 moeten bedragen om dezelfde koopkracht te hebben, maar veel staten betalen nog steeds dicht bij het oorspronkelijke bedrag. Deze erosie betekent dat TANF vandaag de dag aanzienlijk minder economische zekerheid biedt dan toen het programma werd opgezet, ook al zijn de kosten van huisvesting, voedsel en andere levensbehoeften dramatisch gestegen.
• !Een veel voorkomende toepassingsfout is dat men niet begrijpt hoe het verdiende inkomen geen rekening houdt met werk en daarom de inkomsten niet nauwkeurig rapporteert. Sommige gezinnen vermijden het volledig rapporteren van inkomsten uit angst om uitkeringen te verliezen, wat fraude inhoudt en kan leiden tot terugbetaling van uitkeringen, diskwalificatie en zelfs strafrechtelijke sancties. In werkelijkheid zorgt het negeren van het verdiende inkomen in de meeste staten ervoor dat gezinnen een aanzienlijk deel van hun inkomsten kunnen behouden zonder hun volledige TANF-uitkering te verliezen. Door de negatieformule te begrijpen, kunnen gezinnen zien dat werken vaak resulteert in een hoger totaalinkomen (inkomen plus lagere TANF) dan niet werken, wat het beoogde stimulerende effect is.