Child Support Calculator

Een kinderalimentatiecalculator schat de maandelijkse financiële verplichting die de ene ouder aan de andere verschuldigd is voor de verzorging en opvoeding van zijn kinderen na een scheiding of echtscheiding. In de Verenigde Staten valt kinderalimentatie onder de staatswet, en elke staat heeft numerieke richtlijnen aangenomen die rechtbanken als vermoedelijk uitgangspunt gebruiken. Ongeveer veertig staten en het District of Columbia volgen het Income Shares Model, dat gebaseerd is op het economische principe dat kinderen hetzelfde deel van het ouderlijk inkomen zouden moeten ontvangen als zij zouden hebben genoten als het gezin intact was gebleven. Ongeveer tien staten, waaronder Wisconsin, Texas en Mississippi, gebruiken het Percentage of Income Model, dat de verplichting berekent als een vast of variërend percentage van het inkomen van de niet-verzorgende ouder. Drie staten (Delaware, Hawaii en Montana) gebruiken de Melson-formule, een complexere variant die er eerst voor zorgt dat elke ouder een zelfvoorzieningsreserve behoudt voordat het aandeel van het kind wordt berekend. De wettelijke basis voor moderne richtlijnen voor kinderbijslag gaat terug tot de federale Child Support Enforcement Amendments van 1984 en de Family Support Act van 1988, die elke staat verplichtte numerieke richtlijnen aan te nemen en deze te gebruiken als een weerlegbaar vermoeden bij het vaststellen van steunbevelen. Vóór deze federale mandaten werden de bedragen voor kinderbijslag grotendeels overgelaten aan de individuele rechterlijke beoordeling, wat leidde tot zeer inconsistente beloningen die vaak niet voldeden aan de werkelijke behoeften van kinderen. De federalisering van de richtlijnen voor kinderbijslag betekende een mijlpaal in de richting van consistentie, adequaatheid en verantwoording in het familierecht. Rekenmachines voor kinderbijslag worden gebruikt door familierechtadvocaten, procederende partijen, bemiddelaars, rechters en handhavingsinstanties voor kinderbijslag. Advocaten gebruiken ze tijdens schikkingsonderhandelingen en de voorbereiding van het proces. Pro se procederende partijen (partijen die zichzelf vertegenwoordigen, die in veel jurisdicties verantwoordelijk zijn voor meer dan 60% van de familierechtszaken) vertrouwen op rekenmachines om inzicht te krijgen in hun waarschijnlijke verplichtingen voor de rechtbank. Bemiddelaars gebruiken ze om discussies te baseren op de objectieve financiële realiteit. Staatshandhavingsinstanties voor kinderbijslag gebruiken rekenmachines om bevelen op te stellen voor de ongeveer 13,4 miljoen ouders die in de Verenigde Staten onder toezicht staan. Elke staat publiceert zijn eigen richtlijnenschema, inkomensdefinities en aanpassingsfactoren, wat betekent dat dezelfde gezinssituatie aanzienlijk verschillende steunbedragen kan opleveren, afhankelijk van welke staat jurisdictie heeft. Een niet-verzorgende ouder die $6.000 per maand verdient met twee kinderen, kan bijvoorbeeld $1.200 in de ene staat en $1.800 in een andere staat schuldig zijn. Deze variatie weerspiegelt verschillende beleidskeuzes over hoe de behoeften van het kind in evenwicht kunnen worden gebracht met het vermogen van elke ouder om te betalen en een redelijke levensstandaard te behouden.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Bepaal het bruto of netto maandinkomen van elke ouder volgens de definitie van de staat. Sommige staten gebruiken het bruto-inkomen (vóór belastingen), terwijl andere het netto-inkomen gebruiken (na belastingen en verplichte aftrekposten). Inkomen omvat lonen, salaris, commissies, bonussen, overuren, inkomsten uit zelfstandige activiteiten, huurinkomsten, dividenden, rente, pensioenen, socialezekerheidsuitkeringen, werkloosheidsuitkeringen en werknemerscompensatie. Er kan een toegerekend inkomen worden toegewezen als een ouder vrijwillig werkloos of onvoldoende werk heeft, wat betekent dat de rechtbank ervan uitgaat dat de ouder een bepaald bedrag zou kunnen verdienen op basis van opleiding, arbeidsverleden en lokale arbeidsmarktomstandigheden.
2. 2Tel de maandinkomens van beide ouders bij elkaar op om tot het totale gecombineerde inkomen van de ouders te komen. Dit gecombineerde getal is de belangrijkste opzoekwaarde die wordt gebruikt in de richtlijnenschematabel van de staat. De schematabellen zijn gebaseerd op economische studies waarin een schatting wordt gemaakt van het gemiddelde bedrag dat aan kinderen wordt uitgegeven op verschillende inkomensniveaus, uitgesplitst naar het aantal kinderen. Deze tabellen worden periodiek bijgewerkt door de staatswetgevers of commissies voor kinderbijslag om veranderingen in de kosten van levensonderhoud en geactualiseerd economisch onderzoek weer te geven.
3. 3Zoek de Basisondersteuningsplicht (BSO) op in het richtlijnenschema van de staat, waarbij u het gezamenlijke ouderlijke inkomen en het aantal kinderen gebruikt. De BSO vertegenwoordigt het totale bedrag dat beide ouders samen moeten bijdragen aan de basisbehoeften van het kind (voedsel, onderdak, kleding, vervoer en gewone medische zorg). Uit een staatsschema zou bijvoorbeeld kunnen blijken dat ouders met een gezamenlijk inkomen van $ 10.000 per maand en twee kinderen een BSO van $ 1.600 per maand hebben. De schema's beperken zich doorgaans tot een bepaald inkomensniveau (vaak $ 20.000 - $ 30.000 per maand samen), waarboven de rechtbank discretionaire bevoegdheid heeft.
4. 4Verdeel de BSO proportioneel tussen de ouders op basis van het aandeel van iedere ouder in het gezamenlijke inkomen. Als Ouder A 60% van het gezamenlijke inkomen verdient, is Ouder A verantwoordelijk voor 60% van de BSO. Deze proportionele toewijzing zorgt ervoor dat elke ouder bijdraagt ​​aan de kinderalimentatie in verhouding tot zijn draagkracht. Het aandeel van de niet-verzorgende ouder wordt de kinderalimentatie, aangezien wordt aangenomen dat de verzorgende ouder zijn aandeel rechtstreeks aan het kind besteedt in de vorm van dagelijkse uitgaven voor huisvesting, voedsel en verzorging.
5. 5Pas verplichte bijtellingen toe voor buitengewone lasten die niet in de BSO zijn inbegrepen. De meest voorkomende toeslagen zijn het aandeel van het kind in de ziektekostenpremies, werkgerelateerde kosten voor kinderopvang en niet-vergoede medische of tandheelkundige kosten die een bepaalde drempel overschrijden. Deze toeslagen worden doorgaans verdeeld tussen de ouders in dezelfde inkomensverhouding als die voor de BSO. Sommige staten staan ​​ook toeslagen toe voor onderwijskosten, reiskosten voor bezoek en buitenschoolse activiteiten als de ouders daarmee instemmen of als de rechtbank dit beveelt.
6. 6Pas een ouderschapstijdkrediet of een compensatie toe als de niet-verzorgende ouder aanzienlijke nachtelijke ouderschapstijd uitoefent. De meeste staten verminderen de onderhoudsverplichting wanneer de niet-verzorgende ouder de kinderen een aanzienlijk aantal overnachtingen bij zich heeft (doorgaans meer dan 92 overnachtingen per jaar, of 25% van de tijd). De theorie is dat de niet-verzorgende ouder tijdens die overnachtingen directe kosten maakt voor voedsel, nutsvoorzieningen en huisvesting. De kredietformule verschilt per staat; sommigen gebruiken een regelrechte procentuele korting, terwijl anderen een complexe kruiskredietformule gebruiken die rekening houdt met de tijdsaandelen en inkomens van beide ouders.
7. 7Controleer het berekende bedrag op redelijkheid en pas eventuele afwijkende factoren toe die de rechtbank in overweging kan nemen. Rechters kunnen afwijken van het richtbedrag wanneer strikte toepassing onrechtvaardig of ongepast zou zijn. Vaak voorkomende afwijkingsfactoren zijn onder meer de speciale medische of onderwijsbehoeften van het kind, een buitengewoon hoog ouderlijk inkomen boven het schemalimiet, andere kinderen die de ouder wettelijk verplicht is te onderhouden, het eigen inkomen of vermogen van het kind, en vrijwillige bijdragen van uitgebreide familieleden. Elke afwijking moet worden onderbouwd met schriftelijke bevindingen waarin wordt uitgelegd waarom het richtbedrag niet passend is.

• !Het gebruik van de verkeerde inkomensdefinitie: Een van de meest voorkomende fouten is het gebruik van het bruto-inkomen wanneer de staat een netto-inkomen vereist, of omgekeerd. Ongeveer de helft van de staten definieert het inkomen als bruto (vóór belastingen), terwijl andere het netto inkomen gebruiken (na belastingen en bepaalde verplichte inhoudingen zoals vakbondscontributies en verplichte pensioenbijdragen). Het gebruik van de verkeerde definitie kan resulteren in een berekening die er 20-30% naast zit. Bovendien vergeten veel ouders niet-looninkomensbronnen mee te tellen, zoals huurinkomsten, beleggingsdividenden, arbeidsongeschiktheidsuitkeringen uit de sociale zekerheid of inkomsten uit nevenactiviteiten, die in vrijwel elke staat allemaal meetbare inkomsten zijn.
• !Het negeren van tijdskrediet voor ouderschap: Ouders die een aanzienlijke hoeveelheid voogdijtijd delen, houden vaak geen rekening met het tijdskrediet voor ouderschap dat de verplichting van de niet-verzorgende ouder vermindert. In veel staten krijgt een ouder die meer dan 92 overnachtingen per jaar sport (ongeveer 25%) een aanzienlijke vermindering van de steun. Als u dit krediet niet berekent, kan de verplichting met honderden dollars per maand worden overschat. Omgekeerd overschatten sommige ouders hun opvoedingstijd; het krediet is gebaseerd op het door de rechtbank bevolen ouderschapsschema, niet op informele regelingen, dus alleen gedocumenteerde overnachtingen tellen mee.
• !Verplichte aanvullingen en afwijkingen over het hoofd zien: de basisondersteuningsverplichting dekt de gewone kosten, maar de meeste staten eisen aanvullende bijdragen voor ziektekostenpremies, werkgerelateerde kinderopvang en buitengewone medische kosten. Deze add-ons kunnen de totale verplichting met 20-40% verhogen boven het basisrichtbedrag. Ouders die alleen het basisbedrag zonder toeslagen berekenen, onderschatten de daadwerkelijke ondersteuningsbestelling aanzienlijk. Op dezelfde manier houden ouders soms geen rekening met afwijkende factoren, zoals andere kinderen die door de betaler worden onderhouden, de speciale behoeften van het kind of de hoge kosten van levensonderhoud in de omgeving van de verzorgende ouder.