Expungement Eligibility Calculator

De Expungement Eligibility Calculator bepaalt of het strafblad van een individu in aanmerking komt voor verwijdering, verzegeling of andere vormen van opheldering van gegevens op basis van het soort overtreding, de tijd die is verstreken sinds de veroordeling of de voltooiing van de straf, staatsspecifieke wetten en de daaropvolgende criminele geschiedenis. Expungement (in sommige staten ook expunctie genoemd) is het juridische proces waarbij een strafblad wordt verwijderd of verborgen voor openbare toegang, waardoor het individu feitelijk een schone lei krijgt voor antecedentenonderzoek uitgevoerd door werkgevers, verhuurders en vergunningverlenende instanties. Het concept van het opheffen van het strafregister is aanzienlijk geëvolueerd in het Amerikaanse recht. Historisch gezien waren strafregisters permanent en alleen toegankelijk via gerechtsgebouwbezoeken. Het digitale tijdperk maakte documenten direct beschikbaar via online databases en commerciële bedrijven voor antecedentenonderzoek, waardoor de bijkomende gevolgen van een strafrechtelijke veroordeling dramatisch toenamen. Als reactie hierop is de beweging voor hervormingen op het gebied van de verwijdering sinds de jaren 2010 in een stroomversnelling terechtgekomen, waarbij elke staat nu een of andere vorm van opheldering van gegevens aanbiedt, hoewel de reikwijdte en toegankelijkheid van deze remedies enorm variëren. Clean Slate-wetten, die automatische verwijdering van in aanmerking komende documenten mogelijk maken zonder dat een petitie vereist is, zijn sinds 2024 in meer dan tien staten van kracht. Het in aanmerking komen voor verwijdering hangt af van verschillende factoren die per staat verschillen: het soort misdrijf (misdrijf versus misdrijf, specifieke misdaadcategorie), de straf (veroordeling, uitgestelde berechting, ontslag, vrijspraak), de wachttijd sinds de voltooiing van de straf (doorgaans 1-5 jaar voor misdrijven en 5-10 jaar voor misdrijven), de daaropvolgende strafrechtelijke geschiedenis (de meeste staten vereisen een blanco strafblad tijdens de wachtperiode) en of het misdrijf specifiek is uitgesloten van verwijdering geschiktheid. De meeste staten sluiten zedendelicten, geweldsmisdrijven en misdrijven tegen kinderen uit van verwijdering, hoewel de specifieke uitsluitingen variëren. De praktische impact van verwijdering is aanzienlijk, maar niet absoluut. Een verwijderd dossier wordt over het algemeen verwijderd uit openbare databases met strafregisters en hoeft bij de meeste sollicitaties niet openbaar te worden gemaakt (veel staten hebben ban-the-box-wetten die onderzoeken naar het strafrecht verder beperken). Verwijderde gegevens kunnen echter nog steeds zichtbaar zijn voor wetshandhavingsinstanties, bepaalde overheidsinstanties en in sommige gevallen vergunningsinstanties voor gevoelige beroepen. Federale gegevens (inclusief immigratie- en FBI-databases) worden mogelijk niet beïnvloed door verwijdering op staatsniveau. Het begrijpen van de reikwijdte en beperkingen van verwijdering in uw specifieke rechtsgebied is essentieel voor het managen van de verwachtingen over de verlichting die het biedt.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Identificeer de specifieke overtreding(en) op uw strafblad en classificeer deze als misdrijf of misdrijf. Vraag uw officiële strafblad op bij het staatsregister of de rechtbank waar de zaak is behandeld. U heeft de exacte tenlastelegging, zaaknummer, beschikking (veroordeling, uitgestelde uitspraak, ontslag, enz.), datum van beschikking en details van de opgelegde straf nodig. Veel staten bieden zoekacties naar strafregisters online of via de staatspolitie aan, hoewel voor het verzoek tot verwijdering doorgaans gewaarmerkte kopieën van de rechtbank vereist zijn.
2. 2Controleer de geschiktheidscriteria van uw staat voor het specifieke type overtreding. Elke staat houdt een lijst bij van misdrijven die wel en niet in aanmerking komen voor verwijdering. Over het algemeen komen in aanmerking: niet-gewelddadige misdrijven, drugsdelicten op laag niveau, vermogensdelicten en sommige niet-gewelddadige misdrijven na langere wachttijden. Over het algemeen komen niet in aanmerking: moord, zedendelicten (vooral die waarbij registratie van zedendelinquenten vereist is), huiselijk geweld (in veel staten), DUI (in sommige staten) en misdrijven tegen kinderen. Sommige staten gebruiken een positieve lijst (alleen genoemde overtredingen komen in aanmerking), terwijl andere een negatieve lijst gebruiken (alle overtredingen komen in aanmerking, behalve de genoemde).
3. 3Bereken of de benodigde wachttijd is verstreken. De wachtperiode begint op verschillende punten, afhankelijk van de staat: sommige vanaf de datum van veroordeling, andere vanaf de datum van voltooiing van de straf (inclusief proeftijd, voorwaardelijke vrijlating en betaling van boetes en restitutie), en andere vanaf de datum van vrijlating uit de gevangenis. Voor overtredingen variëren de wachttijden doorgaans van 1 tot 5 jaar. Voor misdrijven variëren de wachttijden van 5 tot 10 jaar. Sommige staten kennen geen wachttijd voor arrestaties die niet tot een veroordeling hebben geleid, of voor zaken die zijn afgewezen.
4. 4Controleer of u tijdens de wachtperiode een blanco strafblad heeft behouden. De meeste staten eisen dat de indiener tijdens de wachtperiode geen nieuwe strafrechtelijke veroordelingen (en soms geen nieuwe arrestaties) krijgt. Een enkele nieuwe veroordeling tijdens de wachtperiode zet doorgaans de klok terug of kan de oudere overtreding definitief van de verwijdering diskwalificeren. Verkeersovertredingen (anders dan DUI) tellen over het algemeen niet als diskwalificerende criminele geschiedenis. Controleer of uw staat lopende aanklachten beschouwt als een belemmering voor indiening.
5. 5Bevestig dat alle onderdelen van de zin zijn voltooid. Dit omvat de betaling van alle boetes en gerechtskosten, de voltooiing van een proeftijd of voorwaardelijke vrijlating, de voltooiing van een taakstraf, de betaling van restitutie aan de slachtoffers en de bevredigende voltooiing van door de rechtbank bevolen programma's (drugsbehandeling, woedebeheersing, enz.). Openstaande verplichtingen zijn bijna altijd behoudens kwijtschelding. Sommige staten staan ​​het indienen van een verzoekschrift toe, zelfs met onbetaalde boetes, als de indiener blijk geeft van financiële problemen, maar dit is eerder uitzondering dan regel.
6. 6Bereid het verzoek tot verwijdering voor en dien dit in bij de bevoegde rechtbank. Voor het verzoekschrift zijn doorgaans de volgende gegevens nodig: persoonlijke informatie, details van de zaak (aanklacht, zaaknummer, beschikking, vonnis), een verklaring dat u in aanmerking komt, een gewaarmerkte kopie van het strafblad en, in sommige staten, een beëdigde verklaring. Sommige staten bieden gestandaardiseerde formulieren, terwijl andere door een advocaat opgestelde verzoekschriften vereisen. De dossierkosten variëren van $ 100 tot $ 400, afhankelijk van de staat en het aantal inbegrepen overtredingen. Veel staten staan ​​vrijstelling van vergoedingen toe voor behoeftige indieners.
7. 7Woon de hoorzitting over de verwijdering bij als er een is gepland. Niet alle staten vereisen hoorzittingen; sommige subsidies worden kwijtgescholden via een administratief beoordelingsproces. Wanneer hoorzittingen nodig zijn, kan de aanklager bezwaar maken tegen de uitsluiting, en de rechter zal factoren in overweging nemen zoals de aard van het misdrijf, de rehabilitatie van de indiener, de verstreken tijd, de inbreng van het slachtoffer en de openbare veiligheid. Als dit wordt toegestaan, vaardigt de rechtbank een verwijderingsbevel uit waarin wetshandhavingsinstanties, rechtbanken en archiefbewaarplaatsen worden opgedragen de documenten te verzegelen of te vernietigen. Het duurt doorgaans 30 tot 90 dagen voordat de bestelling volledig in alle databases is geïmplementeerd.

• !De meest voorkomende fout is de veronderstelling dat oude veroordelingen na een bepaald aantal jaren automatisch uit het dossier verdwijnen. In de meeste staten zijn strafregisters permanent, tenzij ze positief worden verwijderd via een verzoekschriftprocedure of automatische verwijdering op schone lei. Een twintig jaar oude veroordeling voor een misdrijf die nooit is geschrapt, zal voor onbepaalde tijd nog steeds op antecedentenonderzoek verschijnen. Het voortbestaan ​​van oude gegevens in digitale databases betekent dat zelfs kleine overtredingen van decennia geleden gevolgen kunnen hebben voor de werkgelegenheid, huisvesting en andere mogelijkheden, tenzij ze formeel worden goedgekeurd.
• !Veel mensen die in aanmerking komen voor verwijdering, streven er nooit naar, omdat ze ervan uitgaan dat het proces te duur, te ingewikkeld of waarschijnlijk niet zal slagen. Uit onderzoek blijkt dat slechts 6 tot 10% van de mensen die in aanmerking komen voor uitsluiting op basis van een verzoekschrift, het proces daadwerkelijk voltooit. In werkelijkheid kunnen veel eenvoudige verwijderingen van misdrijven zelf worden ingediend voor minder dan $ 200, met behulp van door de staat verstrekte formulieren, en rechtsbijstandsorganisaties in de meeste staten bieden gratis hulp bij verwijdering. Schone Lei-wetten zijn ontworpen om deze participatiekloof aan te pakken door verwijdering automatisch te maken, maar ze hebben slechts betrekking op een subset van in aanmerking komende overtredingen.
• !Individuen gaan er soms van uit dat verwijdering alle gegevens volledig wist en een absolute schone lei oplevert. In werkelijkheid kunnen verwijderde gegevens nog steeds toegankelijk zijn voor wetshandhavingsinstanties, immigratieautoriteiten (USCIS en ICE), bepaalde professionele licentiecommissies en federale overheidsinstanties die veiligheidsonderzoeken uitvoeren. Bovendien worden nieuwsartikelen, berichten op sociale media en websites van derden waarin de arrestatie of veroordeling wordt vermeld, niet verwijderd door een bevel tot verwijdering; alleen officiële overheidsdocumenten worden beïnvloed. Het beheren van iemands digitale voetafdruk kan aanvullende stappen vergen die verder gaan dan de juridische verwijdering.