Medical Malpractice Value Calculator

Een rekenmachine voor de schikking van medische wanpraktijken schat de schade wanneer de nalatigheid van een zorgverlener letsel bij de patiënt veroorzaakt. Er is sprake van een medische fout wanneer een arts, chirurg, verpleegkundige, ziekenhuis of andere zorgverlener afwijkt van de geaccepteerde zorgstandaard, en die afwijking rechtstreeks schade toebrengt aan de patiënt. Deze zaken behoren tot de meest complexe en dure zaken op het gebied van persoonlijk letsel, waarbij doorgaans medische getuigenissen van deskundigen, uitgebreid onderzoek en aanzienlijke investeringen in rechtszaken nodig zijn. De wetgeving inzake medische wanpraktijken is gevormd door tientallen jaren van hervorming van de onrechtmatige daad, waarbij veel staten schadelimieten, verkorte verjaringstermijnen, vereisten voor deskundigencertificaten en verplichte screeningspanels vóór de rechtszaak hebben ingevoerd. Deze hervormingen werden ingegeven door verzekeringscrises wegens wanpraktijken in de jaren zeventig, tachtig en 2000, toen stijgende premies de toegang tot artsen in bepaalde specialismen en regio's bedreigden. Momenteel hanteren ongeveer 30 staten een limiet voor niet-economische schade in gevallen van medische wanpraktijken, met limieten variërend van $250.000 tot $1.000.000 of meer. De National Practitioner Data Bank rapporteert ongeveer 11.000-13.000 betalingen wegens medische wanpraktijken per jaar, met een gemiddelde betaling van ongeveer $250.000 en een gemiddelde betaling van ongeveer $370.000. Deze gemiddelden maskeren echter een enorme variatie: gevallen waarbij hersenbeschadiging, geboorteletsel en chirurgische fouten betrokken zijn, worden vaak afgehandeld of veroordeeld voor $1-10 miljoen of meer, terwijl gevallen waarbij sprake is van een verkeerde diagnose of medicatiefouten genoegen kunnen nemen met $100.000-$500.000. Slechts ongeveer 7% van de claims wegens wanpraktijken resulteert in een betaling; de rest wordt ingetrokken, afgewezen of resulteert in vonnissen van de verdediging. Calculators voor medische wanpraktijken worden gebruikt door advocaten van eisers die beoordelen of zaken moeten worden aanvaard (gezien de typische $ 50.000-$ 200.000 aan proceskosten), door advocaten en verzekeringsmaatschappijen die de blootstelling beoordelen, en door patiënten die potentiële compensatie proberen te begrijpen. Deze zaken worden bijna altijd op basis van onvoorziene omstandigheden afgehandeld door advocaten van de eiser, die de aanzienlijke aanloopkosten op zich nemen en 33-40% van de eventuele terugvordering ontvangen.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Stel de zorgstandaard vast die van toepassing was op de behandeling van de patiënt. De zorgstandaard is wat een redelijk competente zorgverlener in hetzelfde specialisme onder vergelijkbare omstandigheden zou hebben gedaan. Hiervoor is een deskundigenverklaring nodig van een arts in hetzelfde of in wezen vergelijkbare specialisme, die kan uitleggen wat de norm vereiste en hoe de verdachte daarvan afweek. Veel staten vereisen dat de eiser een certificaat van verdienste van een gekwalificeerde deskundige verkrijgt voordat hij de rechtszaak indient, wat de kosten vooraf verhoogt.
2. 2Bewijs dat de zorgaanbieder door een specifiek handelen of nalaten de zorgnorm heeft geschonden. Vaak voorkomende schendingen zijn onder meer chirurgische fouten (verkeerde plaats, vastgehouden instrumenten, zenuwbeschadiging), diagnostische fouten (het niet diagnosticeren van kanker, gemiste hartaanval, verkeerd gelezen beeldvorming), medicatiefouten (verkeerd medicijn, verkeerde dosis, gevaarlijke interacties), geboorteletsels (niet tijdig uitvoeren van een keizersnede, oneigenlijk gebruik van een pincet of vacuüm), anesthesiefouten en het niet verkrijgen van geïnformeerde toestemming. De inbreuk moet worden vastgesteld door middel van getuigenissen van deskundigen waarin de acties van de aanbieder worden vergeleken met wat een competente aanbieder zou hebben gedaan.
3. 3Stel het oorzakelijk verband vast tussen de inbreuk en het letsel van de patiënt. Dit is vaak het meest omstreden element. De eiser moet bewijzen dat de nalatigheid van de aanbieder een substantiële factor was bij het veroorzaken van de schade (niet alleen dat de aanbieder nalatig was, maar dat de nalatigheid daadwerkelijk de schade veroorzaakte). In gevallen waarin geen diagnose is gesteld, moet de eiser aantonen dat een eerdere diagnose de uitkomst tot een redelijke medische waarschijnlijkheid zou hebben verbeterd. Gedaagden beweren vaak dat het letsel werd veroorzaakt door de onderliggende aandoening en niet door de behandeling.
4. 4Bereken de economische schade, inclusief medische kosten uit het verleden en de toekomst voor corrigerende behandelingen, revalidatie en doorlopende zorg. Een levenszorgplan (opgesteld door een gecertificeerde levenszorgplanner) projecteert de kosten van alle toekomstige medische behoeften in verband met het letsel door de wanpraktijk over de resterende levensverwachting van de patiënt. Dit kan onder meer operaties, medicijnen, fysiotherapie, hulpmiddelen, aanpassingen aan het huis, verpleegkundige zorg thuis en psychologische behandeling omvatten. Levenszorgplannen voor catastrofale verwondingen (hersenbeschadiging, verlamming) kunnen in totaal $2-10 miljoen of meer bedragen.
5. 5Bereken gederfde inkomsten en verminderde verdiencapaciteit. In het verleden verloren lonen worden gedocumenteerd via arbeidsregistraties. Toekomstig verloren verdienvermogen vereist een analyse van beroepsdeskundigen, waarbij het verdientraject van de patiënt vóór het letsel wordt vergeleken met zijn mogelijkheden na het letsel. Voor patiënten die door wanpraktijken blijvend invalide zijn geworden, kan het verloren verdienvermogen de grootste afzonderlijke schadecomponent vertegenwoordigen, vooral voor jonge, goed verdienende patiënten.
6. 6Beoordeel niet-economische schade (pijn en lijden, verlies van levenskwaliteit, verlies van consortium) en pas een eventuele schadelimiet toe. In ongeveer 30 staten is de niet-economische schade bij gevallen van wanpraktijken beperkt. De Californische MICRA (Medical Injury Compensation Reform Act) heeft de niet-economische schade tientallen jaren lang beperkt tot $250.000, voordat deze met ingang van januari 2023 werd verhoogd tot $350.000 voor gevallen zonder overlijden en $500.000 voor gevallen van overlijden (waarvan $40.000 tot $50.000 per jaar toeneemt) onder AB 35. Andere staatslimieten variëren van $250.000 tot $50.000 per jaar. $ 1.000.000 of meer.
7. 7Evalueer de praktische en economische haalbaarheid van de zaak. Gevallen van medische wanpraktijken behoren tot de duurste om te procederen, waarbij de proceskosten van de eiser doorgaans variëren van $ 50.000 tot $ 200.000 voor getuigendeskundigen, beoordeling van medische dossiers, verklaringen en voorbereiding van het proces. Omdat deze kosten door de advocaat worden voorgeschoten op basis van onvoorziene omstandigheden, moeten advocaten zorgvuldig beoordelen of het verwachte herstel de investering rechtvaardigt. Gevallen met duidelijke aansprakelijkheid, gedocumenteerde ernstige verwondingen en geen problemen met de schadelimiet zijn het meest haalbaar. Gevallen met marginale verwondingen, betwiste causaliteit of sympathieke gedaagde aanbieders lopen een groter risico.

• !Een slechte uitkomst verwarren met wanpraktijken: Niet elke slechte medische uitkomst is een wanpraktijk. Geneeskunde brengt inherente risico's met zich mee, en zelfs competente artsen ervaren complicaties en nadelige gevolgen. Voor wanpraktijken is het bewijs vereist dat de zorgverlener is afgeweken van de zorgnorm en dat de afwijking het letsel heeft veroorzaakt. Een slecht resultaat van een correct uitgevoerde procedure is geen wanpraktijk. Dit onderscheid elimineert veel potentiële claims tijdens de initiële evaluatiefase.
• !Het ontbreken van de kortere verjaringstermijn: Verjaringstermijnen voor medische wanpraktijken zijn vaak korter dan de algemene statuten voor persoonlijk letsel, variërend van 1-3 jaar vanaf de datum van letsel of ontdekking. Sommige staten leggen ook ruststatuten op die claims na een bepaalde periode (5-10 jaar) uitsluiten, ongeacht wanneer het letsel werd ontdekt. Het missen van de deadline sluit de claim definitief uit. Ouders van minderjarigen moeten zich ervan bewust zijn dat de meeste staten de deadline voor kinderen opleggen (verlengen), vaak tot twee jaar nadat het kind 18 wordt.
• !Onderschatting van proceskosten en tijdlijn: Medische wanpraktijken zijn de duurste gevallen van persoonlijk letsel om te vervolgen. Alleen al de honoraria van getuigen van deskundigen ($10.000-$50.000 per deskundige), beoordeling van medische dossiers, verklaringen van meerdere artsen en uitgebreide ontdekkingen leiden tot kosten van $50.000-$200.000 vóór de rechtszaak. Het duurt doorgaans twee tot vier jaar tussen de indiening en de oplossing van zaken. Patiënten moeten voorbereid zijn op een langdurig proces en moeten begrijpen dat hun advocaat aanzienlijke bedragen investeert zonder garantie op herstel.