AUDIT Alcohol Screening Calculator

De Alcohol Use Disorders Identification Test (AUDIT) is een screeningsvragenlijst van 10 items, ontwikkeld door de Wereldgezondheidsorganisatie in 1982 en in zijn huidige vorm in 1989 gepubliceerd door Saunders, Aasland, Babor, de la Fuente en Grant. Het is specifiek ontworpen om personen te identificeren wier alcoholgebruik gevaarlijk of schadelijk is geworden, of die mogelijk alcoholafhankelijkheid hebben. In tegenstelling tot oudere screeningsinstrumenten zoals de CAGE-vragenlijst, die voornamelijk ernstige alcoholafhankelijkheid opsporen, is de AUDIT met opzet ontwikkeld om het volledige spectrum van problematisch drankgebruik te identificeren, inclusief risicovolle consumptiepatronen die nog niet tot afhankelijkheid zijn overgegaan. De AUDIT is ontwikkeld via een multinationaal samenwerkingsproject waarbij zes landen betrokken waren (Australië, Bulgarije, Kenia, Mexico, Noorwegen en de Verenigde Staten), waardoor het een van de meest intercultureel gevalideerde screeninginstrumenten in de klinische geneeskunde is. De tien vragen bestrijken drie conceptuele domeinen: gevaarlijk alcoholgebruik (vragen 1 tot en met 3 meten de consumptiehoeveelheid, frequentie en episoden van zwaar drinken), afhankelijkheidssymptomen (vragen 4 tot en met 6 meten verminderde controle, verhoogde opvallendheid en ochtenddrinken) en schadelijk alcoholgebruik (vragen 7 tot en met 10 meten schuldgevoelens, black-outs, alcoholgerelateerde verwondingen en anderen die bezorgdheid uiten over drinken). Elke vraag wordt gescoord van 0 tot 4, wat een totaal scorebereik oplevert van 0 tot 40. Een score van 8 of hoger is de meest gebruikte grenswaarde voor het identificeren van gevaarlijk of schadelijk drankgebruik, hoewel sommige richtlijnen lagere grenswaarden van 7 voor mannen en 5 voor vrouwen aanbevelen om de gevoeligheid te verbeteren. De AUDIT heeft uitstekende psychometrische eigenschappen aangetoond met een gevoeligheid van 92 procent en een specificiteit van 94 procent voor gevaarlijk drinken bij de standaardgrens van 8 in de oorspronkelijke validatiestudies. De AUDIT wordt aanbevolen door de WHO, het National Institute on Alcohol Abuse and Alcoholism (NIAAA), de United States Preventive Services Task Force en talrijke nationale klinische richtlijnen als het voorkeursscreeningsinstrument voor alcoholgebruik in de eerstelijnszorg, op spoedeisende hulpafdelingen en in andere klinische omgevingen. De toediening duurt ongeveer 2 tot 5 minuten en kan door uzelf of door een arts worden toegediend.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Selecteer de juiste toedieningsmethode: De AUDIT kan worden afgenomen via een zelfrapportagevragenlijst, een gestructureerd klinisch interview of een geautomatiseerd format. Zelftoediening levert meestal iets hogere (eerlijkere) scores op, omdat patiënten nauwkeuriger rapporteren wanneer ze niet rechtstreeks met een arts worden geconfronteerd. Door middel van interviews kan de arts de antwoorden verduidelijken en non-verbale signalen waarnemen. Kies voor zelftoediening voor routinematige screening in wachtkamers en interviewafname wanneer cognitieve stoornissen, laaggeletterdheid of een klinisch vermoeden van onderrapportage aanwezig zijn. De AUDIT is beschikbaar in meer dan 40 talen met gevalideerde vertalingen.
2. 2Beheer de consumptievragen (vragen 1-3, AUDIT-C): De eerste drie vragen beoordelen drinkpatronen. Bij vraag 1 wordt gevraagd hoe vaak de persoon alcohol drinkt (nooit, maandelijks of minder, 2-4 keer per maand, 2-3 keer per week, of 4 of meer keer per week). Vraag 2 vraagt ​​hoeveel standaard drankjes ze drinken op een typische drinkdag (1-2, 3-4, 5-6, 7-9, of 10 of meer). Bij vraag 3 wordt gevraagd hoe vaak ze bij één gelegenheid zes of meer glazen drinken (nooit, minder dan maandelijks, maandelijks, wekelijks, dagelijks of bijna dagelijks). Deze drie vragen alleen al vormen de AUDIT-C, een gevalideerde korte screeningstool met een aanbevolen grenswaarde van 4 voor mannen en 3 voor vrouwen.
3. 3Behandel de afhankelijkheidsvragen (vragen 4-6): Vragen 4 tot en met 6 beoordelen de symptomen van alcoholafhankelijkheid. Vraag 4 vraagt ​​hoe vaak de persoon in het afgelopen jaar merkte dat hij niet meer kon stoppen met drinken nadat hij eenmaal was begonnen. In vraag 5 wordt gevraagd hoe vaak zij er niet in slaagden te doen wat normaal gesproken verwacht werd, vanwege het drinken. Vraag 6 vraagt ​​hoe vaak ze 's ochtends een eerste drankje nodig hadden om op gang te komen na een zware drinksessie. Deze vragen worden gescoord op frequentie: nooit (0), minder dan maandelijks (1), maandelijks (2), wekelijks (3), of dagelijks of bijna dagelijks (4). Het onderschrijven van deze items, met name vraag 6 (drinken in de ochtend), duidt sterk op alcoholafhankelijkheid.
4. 4Beheer de schadevragen (vragen 7-10): Vragen 7 tot en met 10 beoordelen de schadelijke gevolgen van alcoholgebruik. Vraag 7 vraagt ​​hoe vaak de persoon zich schuldig of berouw heeft gevoeld na het drinken. Vraag 8 vraagt ​​hoe vaak ze zich door het drinken niet konden herinneren wat er de avond ervoor was gebeurd. Deze gebruiken dezelfde 5-punts frequentieschaal. Bij vraag 9 en 10 wordt gebruik gemaakt van een 3-puntsschaal: nee (0), ja maar niet in het afgelopen jaar (2), of ja in het afgelopen jaar (4). Bij vraag 9 wordt gevraagd of de persoon of iemand anders gewond is geraakt als gevolg van het drinken. In vraag 10 wordt gevraagd of een familielid, vriend, arts of gezondheidswerker zijn bezorgdheid heeft geuit over zijn of haar drankgebruik.
5. 5Bereken de totaalscore en domeinsubscores: Tel alle tien items op voor de totale AUDIT-score (bereik 0 tot 40). Bereken ook de drie domeinsubscores: Consumptie (Q1-Q3, bereik 0-12), Afhankelijkheid (Q4-Q6, bereik 0-12) en Schade (Q7-Q10, bereik 0-16). De domeinsubscores helpen de aard van het drankprobleem te karakteriseren. Een patiënt met een hoge consumptiesubscore maar lage afhankelijkheids- en schadesubscores heeft een ander klinisch profiel dan een patiënt met matige consumptie maar hoge afhankelijkheidsscores. Dit onderscheid is bepalend voor de selectie van interventies.
6. 6Classificeer de risicozone en selecteer de interventie: De WHO beveelt een risicoclassificatie in vier zones aan: Zone I (scores 0-7) duidt op consumptie met een laag risico en rechtvaardigt alcoholvoorlichting; Zone II (scores 8-15) duidt op gevaarlijk drankgebruik en vereist kort advies of korte begeleiding; Zone III (scores 16-19) duidt op schadelijk drankgebruik en vereist korte begeleiding plus voortdurende monitoring; Zone IV (scores 20-40) duidt op mogelijke alcoholafhankelijkheid en rechtvaardigt verwijzing voor diagnostische evaluatie en gespecialiseerde behandeling. Deze grenswaarden kunnen worden aangepast op basis van klinisch oordeel, patiëntkenmerken en lokale richtlijnen.
7. 7Implementeer de passende korte interventie: Voor patiënten die scoren in Zone II en III, voer een korte interventie uit met behulp van het FRAMES-model: geef feedback over de screeningresultaten en hoe het drinkgedrag van de patiënt zich verhoudt tot de aanbevolen limieten; de nadruk leggen op de persoonlijke verantwoordelijkheid van de patiënt voor verandering; geef duidelijk advies om het drinken terug te brengen tot binnen de richtlijnen met een laag risico; een menu met strategieën aanbieden om de consumptie te verminderen; toon empathie en vermijd confrontatie; en de zelfeffectiviteit van de patiënt ondersteunen door hun vermogen om te veranderen te versterken. Uit meta-analyses blijkt dat korte interventies van 5 tot 15 minuten de wekelijkse alcoholconsumptie met 13 tot 34 procent verminderen. Plan een vervolgscreening over 3 tot 6 maanden.

• !Er niet in slagen een standaarddrankje voor de patiënt te definiëren: De meest voorkomende bron van fouten bij de AUDIT-toediening is het misverstand van de patiënt over wat een standaarddrankje inhoudt. In de Verenigde Staten bevat een standaarddrankje ongeveer 14 gram (0,6 ounces) pure alcohol, wat overeenkomt met ongeveer 12 ounces gewoon bier met 5 procent alcohol, 5 ounces wijn met 12 procent alcohol, of 1,5 ounces gedistilleerde drank met 40 procent alcohol. Ambachtelijke bieren bevatten echter vaak 7 tot 12 procent alcohol, wijn die in restaurants wordt geschonken, overschrijdt vaak de 5 ounces en gemengde dranken kunnen 2 of meer standaarddranken bevatten. Zonder opheldering onderschatten patiënten hun consumptie consequent met 30 tot 50 procent. Laat patiënten altijd een visuele gids zien voor de standaard drankgroottes voordat u de AUDIT toedient.
• !Gebruik van ongepaste grensscores voor de populatie: De standaard AUDIT-grenswaarde van 8 werd voornamelijk gevalideerd bij mannelijke populaties. Onderzoek heeft consequent aangetoond dat lagere grenswaarden de detectie in bepaalde groepen verbeteren: een grenswaarde van 5 tot 7 is geschikter voor vrouwen, een grenswaarde van 5 presteert beter bij adolescenten, en oudere populaties kunnen baat hebben bij een lagere grenswaarde van 5 tot 7 vanwege de verhoogde alcoholgevoeligheid en medicatie-interacties. Omgekeerd kan in sommige bevolkingsgroepen die zwaar drinken een hogere grenswaarde geschikter zijn om valse positieven te verminderen. Artsen moeten bij het interpreteren van AUDIT-scores rekening houden met geslacht, leeftijd, lichaamsgewicht, medicatiegebruik en bevolkingsprevalentie, in plaats van universeel een enkele grenswaarde toe te passen.
• !De AUDIT behandelen als een eenmalige screening in plaats van als een monitoringinstrument: De AUDIT is niet alleen waardevol als een eerste screeninginstrument, maar ook als een longitudinaal monitoringinstrument om de respons op de behandeling en de veranderingen in het drinkpatroon in de loop van de tijd te volgen. Een veelgemaakte fout is het één keer afnemen van de AUDIT, het documenteren van het resultaat en het nooit herhalen ervan. Voor patiënten in Zone II of III die korte interventies krijgen, levert herhaalde AUDIT-toediening na 3, 6 en 12 maanden objectief bewijs van verandering en versterkt de korte interventie. Voor patiënten die worden behandeld voor een alcoholverslaving kunnen seriële AUDIT-scores een aanvulling vormen op de monitoring van biomarkers (zoals leverfunctietests, gemiddeld corpusculair volume en koolhydraatdeficiënte transferrine) om een ​​uitgebreid beeld te geven van de voortgang van het herstel.