Columbia Suicide Severity Rating

De Columbia Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS) is een gestructureerd klinisch interview ontwikkeld door Dr. Kelly Posner en collega's aan de Columbia University in 2007. Het wordt beschouwd als de gouden standaard voor het beoordelen van zelfmoordgedachten en -gedrag in klinische, onderzoeks- en gemeenschapsomgevingen. In tegenstelling tot eenvoudige screeningsinstrumenten die één enkele score opleveren, biedt de C-SSRS een hiërarchische classificatie van de ernst van zelfmoordgedachten (vijf niveaus van passieve doodswens tot actieve ideatie met een specifiek plan en bedoeling) en suïcidaal gedrag (vier categorieën van voorbereidende handelingen tot daadwerkelijke pogingen), waardoor artsen genuanceerde risicobeoordelingen kunnen maken. De C-SSRS is ontwikkeld via een samenwerking tussen Columbia University, de University of Pennsylvania en de University of Pittsburgh, gefinancierd door het National Institute of Mental Health. Het is door de Amerikaanse Food and Drug Administration aangenomen als de aanbevolen beoordeling van suïcidaliteit in alle klinische onderzoeken, door de Centers for Disease Control and Prevention voor zelfmoordsurveillance, door het Department of Defense and Veterans Affairs voor militaire en veteranenpopulaties, en door de Joint Commission als een aanbevolen instrument voor gezondheidszorgaccreditatie. De schaal maakt onderscheid tussen zelfmoordgedachten (gedachten over zelfmoord) en zelfmoordgedrag (acties ondernomen om zelfmoord te plegen), een onderscheid dat van cruciaal belang is voor risicobeoordeling en interventieplanning. Zelfmoordgedachten worden beoordeeld op een ordinale schaal van 5 punten: (1) dood willen zijn, (2) niet-specifieke actieve zelfmoordgedachten, (3) actieve zelfmoordgedachten met welke methode dan ook (geen plan) zonder de intentie om te handelen, (4) actieve zelfmoordgedachten met enige intentie om te handelen zonder specifiek plan, en (5) actieve zelfmoordgedachten met een specifiek plan en intentie. Suïcidaal gedrag wordt gecategoriseerd als: daadwerkelijke poging, onderbroken poging, afgebroken poging of voorbereidende handelingen of gedrag. De C-SSRS is beschikbaar in meerdere versies, waaronder de volledige levensduur/recente versie, de versie sinds het laatste bezoek voor longitudinale monitoring en de screenerversie voor snelle gemeenschaps- en klinische screening. Alle versies zijn kosteloos verkrijgbaar bij het Columbia Lighthouse Project, dat gratis training- en implementatiebronnen biedt.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Selecteer de juiste C-SSRS-versie: Kies de versie die geschikt is voor de klinische context. De Lifetime/Recent-versie beoordeelt zowel de levensgeschiedenis als een recente periode (doorgaans de afgelopen maand) en wordt gebruikt voor initiële uitgebreide beoordelingen. De Sinds Laatste Bezoek-versie beoordeelt de ideevorming en het gedrag sinds het laatste klinische contact en wordt gebruikt voor longitudinale monitoring tijdens de lopende behandeling. De Screener-versie bevat alleen de ideatievragen en wordt gebruikt voor snelle screening op spoedeisende hulpafdelingen, eerstelijnszorg, scholen en gemeenschapsinstellingen. De kinderversie gebruikt vereenvoudigde taal voor kinderen van 6 tot 11 jaar. Alle versies zijn gratis verkrijgbaar via het Columbia Lighthouse Project.
2. 2Beoordeel zelfmoordgedachten met behulp van de hiërarchische vragen: Begin met het laagste ernstniveau en ga verder naar boven. Stel vraag 1: 'Hebt u gewenst dat u dood was, of wenste u dat u kon gaan slapen en niet meer wakker zou worden?' Zo ja, ga dan verder met vraag 2: 'Heeft u daadwerkelijk gedachten gehad over zelfmoord?' Zo ja, ga dan verder met vraag 3: 'Heeft u erover nagedacht hoe u dit zou kunnen doen?' Zo ja, ga dan verder met vraag 4: 'Heeft u deze gedachten gehad en was u van plan ernaar te handelen?' Zo ja, ga dan verder met vraag 5: 'Bent u begonnen met het uitwerken of uitwerken van de details van hoe u zelfmoord kunt plegen, en bent u van plan dit plan uit te voeren?' Noteer het hoogste niveau dat is goedgekeurd. Als de patiënt op welk niveau dan ook de ideevorming ontkent, ga dan niet naar hogere niveaus.
3. 3Beoordeel de intensiteit van de ideevorming voor het hoogste goedgekeurde niveau: Voor het hoogste ideevormingsniveau dat wordt onderschreven, beoordeelt u vijf intensiteitsdimensies. Frequentie: hoe vaak de gedachten voorkomen (1 = minder dan één keer per week tot 5 = vele malen per dag). Duur: hoe lang de gedachten duren (1 = vluchtige seconden tot 5 = aanhoudend continu). Beheersbaarheid: vermogen om de gedachten te stoppen of om te leiden (1 = gemakkelijk in staat om controle te hebben tot 5 = niet in staat om te controleren). Afschrikmiddelen: of iets het handelen naar de gedachten verhindert (1 = afschrikmiddelen stoppen definitief met handelen tot 5 = afschrikmiddelen zijn niet van toepassing). Redenen voor ideatie: de motivatie achter de gedachten (1 = volledig om de aandacht te trekken 5 = volledig om de pijn te beëindigen of te stoppen). Tel deze vijf beoordelingen bij elkaar op voor de intensiteitsscore (bereik 5-25).
4. 4Beoordeel suïcidaal gedrag: Beoordeel, onafhankelijk van de ideeën, of er tijdens de beoordelingsperiode suïcidaal gedrag heeft plaatsgevonden. Een daadwerkelijke poging is een potentieel zelfbeschadigende daad die wordt gepleegd met de wens van tenminste iemand om te sterven. Een onderbroken poging is een handeling die door een externe omstandigheid werd stopgezet voordat er sprake was van zelfbeschadiging. Een afgebroken poging is een handeling waarmee het individu is gestopt voordat er sprake was van zelfbeschadiging. Tot de voorbereidende handelingen behoren het verzamelen van pillen, het verkrijgen van een wapen, het schrijven van een afscheidsbrief of het weggeven van bezittingen. Noteer voor elk onderschreven gedrag de datum, de methode, de medische ernst van het letsel en de omstandigheden. Maak onderscheid tussen suïcidaal gedrag en niet-suïcidale zelfverwonding, dat wil zeggen zelfbeschadiging zonder de intentie om te sterven.
5. 5Beoordeel de medische dodelijkheid van elke poging: Beoordeel voor elke daadwerkelijke zelfmoordpoging de medische ernst: 0 = geen fysieke schade, 1 = lichte fysieke schade (oppervlakkig krabben), 2 = lichte fysieke schade (blauwe plekken, verstuikingen), 3 = matige fysieke schade (medische aandacht vereist), 4 = matig ernstige fysieke schade (waarvoor ziekenhuisopname vereist is), 5 = ernstige fysieke schade (intensieve zorg vereist), 6 = overlijden. Beoordeel ook de potentiële dodelijkheid: wat zou er gebeurd zijn zonder medisch ingrijpen. Deze beoordeling is van cruciaal belang omdat een patiënt die een dodelijke overdosis heeft genomen maar snel werd ontdekt, feitelijk minimaal letsel kan hebben (lage medische ernst), maar een extreem hoge potentiële dodelijkheid.
6. 6Bepaal het algehele risiconiveau: Synthetiseer de ernst, intensiteit, het gedrag en de klinische context van de ideatie om het algehele risiconiveau te bepalen. Laag risico: ideevorming op niveau 1-2, lage intensiteit, geen gedrag, sterke beschermende factoren. Matig risico: ideevorming op niveau 3, matige intensiteit, geen recent gedrag, enkele beschermende factoren. Hoog risico: ideevorming op niveau 4-5, hoge intensiteit, recent gedrag (in de afgelopen 3 maanden), zwakke beschermende factoren. Dreigend risico: Ideatie op niveau 5 met hoge intensiteit en lage beheersbaarheid, of recente daadwerkelijke poging, of huidig ​​voorbereidend gedrag. Het risiconiveau is rechtstreeks bepalend voor de beslissing over de beslissing: poliklinische follow-up, dringende psychiatrische evaluatie of spoedopname in het ziekenhuis.
7. 7Implementeer risicogerichte veiligheidsinterventies: Implementeer op basis van het risiconiveau passende interventies. Bij laag risico: veiligheidsplanning, beperkingsadvies, vervolgafspraak binnen een week. Bij matig risico: uitgebreid veiligheidsplan, beperking van de middelen, follow-up binnen 48 tot 72 uur, overweeg om de behandelingsintensiteit te verhogen. Bij hoog risico: psychiatrische evaluatie voor mogelijke ziekenhuisopname, crisisveiligheidsplan, beperking van middelen, voortdurende monitoring totdat de evaluatie is afgerond. Bij dreigend risico: laat de patiënt niet alleen, start een psychiatrische noodevaluatie, voer één-op-één observatie uit, bereid u voor op een mogelijke onvrijwillige ziekenhuisopname als de patiënt vrijwillige opname weigert. Documenteer de C-SSRS-resultaten, de risicoformulering en het interventieplan in het medisch dossier.

• !Suïcidale ideatie verwarren met suïcidaal gedrag: De C-SSRS scheidt doelbewust ideatie (gedachten) van gedrag (daden), en dit onderscheid heeft cruciale klinische implicaties. Ideatie en gedrag verlopen niet altijd lineair. Sommige individuen handelen op basis van suïcidale impulsen met minimale voorafgaande gedachten, terwijl anderen chronische intense gedachten ervaren zonder ooit actie te ondernemen. Artsen behandelen soms dat alle suïcidale gedachten dezelfde interventie vereisen als suïcidaal gedrag, wat leidt tot onnodige ziekenhuisopname voor patiënten met chronische passieve gedachten. Omgekeerd kunnen ze het risico onderschatten van patiënten die weinig ideeën hebben, maar wel voorbereidend gedrag vertonen. Beoordeel beide domeinen altijd onafhankelijk.
• !Alleen op de C-SSRS-score vertrouwen zonder klinische context: De C-SSRS biedt gestructureerde gegevens over ideeën en gedrag, maar risicobeoordeling vereist de integratie van deze gegevens met de klinische context. Factoren die het risico beïnvloeden zijn onder meer: ​​geschiedenis van eerdere pogingen (de sterkste voorspeller van toekomstige pogingen), toegang tot dodelijke middelen (met name vuurwapens), recent groot verlies of psychosociale stressor, verslaving aan middelen of gebruiksstoornis, psychiatrische diagnose (vooral psychotische stoornissen, borderline persoonlijkheidsstoornis en bipolaire stoornis), recent ontslag uit een psychiatrisch ziekenhuisopname, chronische pijn of terminale ziekte, sociaal isolement en demografische risicofactoren. Een patiënt met niveau 2-ideatie maar meerdere contextuele factoren met een hoog risico loopt mogelijk een groter risico dan een patiënt met niveau 4-ideatie en sterke beschermende factoren.
• !Het niet opnieuw beoordelen na de eerste screening: het zelfmoordrisico is dynamisch en fluctueert over uren, dagen en weken. Een negatieve C-SSRS-screening tijdens een kliniekbezoek op maandag garandeert geen veiligheid gedurende het volgende weekend. Vaak voorkomende triggers voor herbeoordeling zijn onder meer: ​​medicatieveranderingen (vooral SSRI-initiatie bij jonge volwassenen), psychosociale stressoren (relatiebreuk, baanverlies, juridische problemen), terugval van middelen, ontslag uit de intramurale zorg (de weken na ontslag brengen het hoogste zelfmoordrisico met zich mee), verjaardagen van verliezen en klinische achteruitgang. De Sinds Laatste Bezoek-versie van de C-SSRS is ontworpen voor seriële herbeoordeling en moet bij elk klinisch contact worden toegediend voor patiënten met een vastgesteld zelfmoordrisico.