IBNR Reserve Calculator

Specjaliści w dziedzinie finansów i pożyczek korzystają z Ibnr Reserves w ramach standardowego przepływu pracy analitycznej w celu weryfikacji obliczeń, ograniczenia błędów arytmetycznych i uzyskania spójnych wyników, które można dokumentować, kontrolować i udostępniać współpracownikom, klientom lub organom regulacyjnym w celu zapewnienia zgodności.

Profesorowie i instruktorzy uniwersyteccy włączają rezerwy Ibnr do materiałów szkoleniowych, zadań domowych i zasobów przygotowujących do egzaminów, umożliwiając studentom sprawdzanie ręcznych obliczeń, budowanie intuicji na temat relacji wejście-wyjście i skupienie się na zrozumieniu pojęciowym, a nie na arytmetyce.

Konsultanci i doradcy wykorzystują Ibnr Reserves do szybkiego modelowania różnych scenariuszy podczas spotkań z klientami, umożliwiając eksplorację w czasie rzeczywistym pytań „co by było, gdyby”, które w przeciwnym razie wymagałyby powrotu do biura w celu szczegółowej analizy i raportowania w oparciu o arkusze kalkulacyjne.

Użytkownicy indywidualni polegają na Ibnr Reserves przy podejmowaniu osobistych decyzji dotyczących planowania – porównując opcje, weryfikując wyceny otrzymane od usługodawców, sprawdzając obliczenia stron trzecich i budując pewność, że liczby stojące za ważną decyzją zostały obliczone prawidłowo i spójnie.

Jaka jest różnica między IBNR a rezerwami spraw?

Rezerwy na sprawy (zwane także kosztorysami sprawy lub rezerwami celowymi) to indywidualne rezerwy ustalane przez likwidatorów szkód dla każdej zgłoszonej, otwartej szkody na podstawie dokonanej przez likwidatora oceny ostatecznej wartości roszczenia. Rezerwy na wypadek stanowią najlepsze oszacowanie ubezpieczyciela dotyczące kwoty, jaką ostatecznie zapłaci w celu zaspokojenia każdego konkretnego znanego roszczenia. Rezerwy IBNR nie są powiązane z żadnym konkretnym zidentyfikowanym roszczeniem – są to zagregowane szacunki statystyczne obejmujące dwie kategorie: (1) czysty IBNR – szkody, które już wystąpiły, ale nie zostały jeszcze zgłoszone ubezpieczycielowi (powód nie zgłosił jeszcze szkody lub ubezpieczony nie zgłosił jeszcze szkody) oraz (2) rezerwy rozwojowe – oczekiwany przyszły niekorzystny rozwój rezerw na sprawy (ponieważ początkowe rezerwy na sprawy są często konserwatywne i zaniżają ostateczne koszty roszczenia, szczególnie na początku życia roszczenia). Całkowite rezerwy na roszczenia = Rezerwy na sprawy + IBNR. IBNR jest z natury bardziej niepewny niż rezerwy na sprawy i wymaga szacunków aktuarialnych, a nie indywidualnej oceny roszczenia.

Które linie ubezpieczeń posiadają największe rezerwy IBNR?

Rezerwy IBNR są największe (w stosunku do składki) w przypadku linii odpowiedzialności cywilnej z długim ogonem – produktów ubezpieczeniowych, w których występuje duży odstęp czasu pomiędzy wystąpieniem szkody a jej ostatecznym rozliczeniem. Pozycje najbardziej intensywne w zakresie IBNR obejmują: odszkodowania dla pracowników (dożywotnie świadczenia medyczne w przypadku poważnych obrażeń, ponad 20-letnie opóźnienia w rozwoju), błędy w sztuce lekarskiej (skomplikowane spory sądowe, rozwój trwający 5–10 lat), ogólną odpowiedzialność handlową (czyn toksyczny, roszczenia środowiskowe mogą rozwijać się przez dziesięciolecia), odpowiedzialność zawodową (dyrektorzy i członkowie kadry kierowniczej, błędy i zaniechania) oraz odpowiedzialność za produkty (zwłaszcza masowe roszczenia z tytułu deliktów dotyczące azbestu, produktów farmaceutycznych i wyłaniające się teorie odpowiedzialności). Linie o krótkim ogonie, takie jak fizyczne uszkodzenie samochodu lub uszkodzenie mienia, mają minimalny IBNR, ponieważ większość roszczeń jest zgłaszana i rozliczana w ciągu dni lub tygodni od zdarzenia, pozostawiając niewiele miejsca na niezgłoszone straty.

Na czym polega metoda drabinkowa i jakie są jej ograniczenia?

Metoda drabinkowa (zwana także metodą rozwoju lub metodą współczynnika połączeń) jest najpowszechniej stosowaną techniką szacowania IBNR. Prognozuje przyszłe straty, stosując zaobserwowane historyczne czynniki rozwoju z pokolenia na pokolenie do bieżących poniesionych strat. Jego podstawowymi zaletami są prostota, przejrzystość i oparcie na rzeczywistych danych firmy. Jej ograniczenia są znaczące: metoda domyślnie zakłada, że ​​przyszły rozwój będzie dokładnie odzwierciedlał rozwój historyczny – założenie to załamuje się, gdy: księga gospodarcza zmienia swój charakter lub wielkość, zmieniają się praktyki regulowania roszczeń, zmienia się środowisko prawne lub sądowe (inflacja społeczna) lub dane zawierają anomalie lub wartości odstające. Drabina łańcuchowa jest szczególnie niewiarygodna w przypadku niedojrzałych lat wypadków z kilkoma miesiącami rozwoju (gdzie przypadkowe wahania wczesnych danych powodują wyjątkowo niestabilne prognozy), w przypadku nowych lub rozwijających się linii biznesowych z niewystarczającymi danymi historycznymi oraz w przypadku linii, w których indywidualne duże roszczenia mogą zniekształcić czynniki rozwoju. Większość aktuariuszy stosuje drabinę łańcuchową w połączeniu z innymi metodami w celu triangulacji bardziej wiarygodnych szacunków.

Na czym polega metoda Bornhuettera-Fergusona i kiedy jest preferowana?

Metoda Bornhuettera-Fergusona (BF), opracowana przez Rona Bornhuettera i Ronalda Fergusona w 1972 roku, łączy prognozę drabinkową z apriorycznym oszacowaniem oczekiwanych strat. BF IBNR równa się oczekiwanym stratom ostatecznym pomnożonym przez procent strat jeszcze nie zgłoszonych (1 – 1/CDF). To mieszanie oznacza, że ​​gdy dane są niedojrzałe (CDF jest duże), wynik BF ma duże znaczenie w stosunku do oczekiwań apriorycznych. W miarę udostępniania większej ilości danych wynik BF coraz bardziej waży rzeczywiste dane. Metoda BF jest preferowana, gdy: rok wypadku jest niedojrzały (opracowano 12–24 miesięcy), księga biznesowa jest nowa lub szybko rośnie, historyczny wzorzec rozwoju jest zmienny lub niewiarygodny, lub gdy duża indywidualna szkoda zniekształca szacunki drabinkowe. Kluczowym ograniczeniem metody BF jest jej zależność od jakości apriorycznego współczynnika szkodowości – jeśli sam ELR zostanie źle oszacowany, wynik BF będzie odpowiednio obciążony.

W jaki sposób organy regulacyjne i agencje ratingowe wykorzystują rezerwy IBNR w analizie finansowej?

Rezerwy IBNR należą do najczęściej analizowanych pozycji w analizach finansowych zakładów ubezpieczeń, ponieważ od ich adekwatności zależy, czy zgłoszona nadwyżka ubezpieczyciela dokładnie odzwierciedla jego rzeczywistą sytuację finansową. Państwowe organy regulacyjne ds. ubezpieczeń wymagają corocznego poświadczenia przez wykwalifikowanego aktuariusza, że ​​rezerwy wynoszą co najmniej minimum określone w odpowiednich standardach aktuarialnych. Formuła kapitału opartego na ryzyku (RBC) NAIC obejmuje składnik ryzyka rozwoju rezerw, który pobiera dodatkowy wymagany kapitał od ubezpieczycieli, którzy mają historię niekorzystnego rozwoju rezerw. Agencje ratingowe, w tym AM Best, wyraźnie oceniają adekwatność rezerw w swoich ratingach siły finansowej – spółki z niewystarczającymi rezerwami otrzymują niższe oceny. W ramach badań regulacyjnych niezależny aktuariusz państwowy dokonuje przeglądu danych dotyczących trójkąta strat spółki cedującej i może zażądać wzmocnienia rezerw, jeżeli szacunki wyznaczonego aktuariusza zostaną uznane za niewystarczające. Redukcja rezerw (nadmierna rezerwacja) jest rzadziej krytykowana, ale ma znaczenie dla celów podatkowych – nadmierne rezerwy powodują ulgi podatkowe nieuzasadnione oczekiwanymi przyszłymi płatnościami.

Jaka jest opinia aktuarialna na temat rezerw i kto musi ją sporządzać?

Amerykańskie przepisy ubezpieczeniowe wymagają, aby każda firma ubezpieczająca wypadki majątkowe składała roczne oświadczenie aktuarialne podpisane przez wykwalifikowanego aktuariusza (zwykle członka Towarzystwa Aktuarialnego ds. Wypadków lub Członka Towarzystwa Aktuariuszy z odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie wypadków majątkowych). Wyznaczony aktuariusz wydaje opinię, czy rezerwy ubezpieczyciela są: (a) co najmniej równe ustawowemu minimum (minimum opinii aktuarialnej), (b) wystarczające do pokrycia oczekiwanych przyszłych płatności przy wysokim poziomie ufności (opinia z zastrzeżeniem), lub (c) podlegają jednemu z kilku niekorzystnych zastrzeżeń, jeżeli nie można wykazać adekwatności rezerw. Duże zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do złożenia oświadczenia aktuarialnego Memorandum (SAOM), zawierającego pełną dokumentację potwierdzającą opinię aktuariusza. To połączenie wymogów regulacyjnych i odpowiedzialności zawodowej sprawia, że ​​adekwatność rezerw IBNR jest jednym z najbardziej rygorystycznie badanych aspektów sprawozdawczości finansowej zakładów ubezpieczeń.

Co to jest „inflacja społeczna” i jaki ma wpływ na rezerwy IBNR?

Inflacja społeczna odnosi się do tendencji wzrostu kosztów roszczeń, spowodowanej nie inflacją medyczną czy ekonomiczną, ale czynnikami społecznymi: ewoluującymi teoriami prawnymi, które rozszerzają odpowiedzialność pozwanego, większymi wyrokami ławy przysięgłych i ugodami pod wpływem taktyki adwokata powoda i wyrokami nuklearnymi, rozszerzeniem pozwów zbiorowych na nowe branże i bardziej agresywne strategie procesowe. Inflacja społeczna wpływa na rezerwy IBNR, czyniąc historyczne wzorce rozwoju mniej wiarygodnymi prognostykami przyszłego rozwoju – starsze trójkąty strat opracowano w mniej spornym środowisku, a zastosowanie ich czynników rozwoju do bieżącej działalności zaniża przyszły rozwój. Aktuariusze zajmują się inflacją społeczną poprzez: stosowanie korekt trendów jakościowych do historycznych czynników rozwoju, korzystanie z nowszych podokresów danych o większej wadze, konsultowanie opinii ekspertów prawnych na temat pojawiających się trendów w zakresie odpowiedzialności oraz dodawanie wyraźnych współczynników obciążenia dla znanych obszarów inflacji społecznej (samochody komercyjne, odpowiedzialność zawodowa, odpowiedzialność ogólna).