Risk-Adjusted Return (RAROC)

Wybór menedżera inwestora instytucjonalnego i ocena wyników, gdzie dokładna analiza zwrotu skorygowanego o ryzyko za pomocą zwrotu skorygowanego o ryzyko wspiera podejmowanie decyzji w oparciu o dowody i rygor ilościowy w profesjonalnych przepływach pracy w różnych kontekstach organizacyjnych i wymaganiach analitycznych

Ocena rentowności linii biznesowej banku i alokacja kapitału (RAROC), gdzie dokładna analiza zwrotu skorygowanego o ryzyko za pomocą zwrotu skorygowanego o ryzyko wspiera podejmowanie decyzji w oparciu o dowody i rygor ilościowy w profesjonalnych przepływach pracy w różnych kontekstach organizacyjnych i wymaganiach analitycznych

Należyta staranność i atrybucja wyników funduszy hedgingowych, gdzie dokładna analiza zwrotu skorygowanego o ryzyko za pomocą zwrotu skorygowanego o ryzyko wspiera podejmowanie decyzji w oparciu o dowody i rygor ilościowy w profesjonalnych przepływach pracy w różnych kontekstach organizacyjnych i wymaganiach analitycznych

Budowa portfela — optymalizacja współczynnika Sharpe’a portfela składającego się z wielu aktywów, gdzie dokładna analiza zwrotu skorygowanego o ryzyko za pomocą zwrotu skorygowanego o ryzyko wspiera podejmowanie decyzji w oparciu o dowody i rygor ilościowy w profesjonalnych przepływach pracy

Sprawozdawczość regulacyjna – skorygowane o ryzyko wskaźniki przydatności inwestycyjnej

Jaki jest dobry współczynnik Sharpe’a?

Ogólna wskazówka: wartość Sharpe'a poniżej 0 oznacza, że ​​portfel osiąga wyniki poniżej stopy wolnej od ryzyka; 0–0,5 to wynik słaby; 0,5–1,0 jest akceptowalne lub dobre; 1,0–2,0 jest bardzo dobre; powyżej 2,0 jest zjawiskiem wyjątkowym i rzadkim w okresach wieloletnich. Historycznie rzecz biorąc, indeks S&P 500 w długim horyzoncie czasowym osiągał wskaźnik Sharpe’a na poziomie około 0,4–0,6. Najlepsze fundusze hedgingowe mogą osiągnąć wskaźnik Sharpe’a na poziomie 1,0–2,0. Strategie zgłaszające wskaźnik Sharpe'a powyżej 3,0 w dłuższych okresach często wiążą się ze znacznym ukrytym ryzykiem (brak płynności, dźwignia finansowa, ryzyko ogona) lub obejmują krótkie okresy pomiarowe, w których szczęście zawyża metrykę. Zrównoważone strategie high-Sharpe są świętym Graalem zarządzania inwestycjami.

Kiedy należy preferować współczynnik Treynora zamiast współczynnika Sharpe'a?

Do oceny składnika większego, dobrze zdywersyfikowanego portfela preferowany jest współczynnik Treynora. W przypadku funduszu, który reprezentuje jedynie część całkowitego majątku, inwestorzy zwracają uwagę na udział funduszu w ryzyku portfela — czyli ryzyku systematycznym (beta), a nie całkowitej zmienności (która obejmuje zróżnicowane ryzyko specyficzne, które zostało już wyeliminowane w całym portfelu). Używanie Sharpe'a do komponentów portfela karze strategie o wysokim ryzyku specyficznym, nawet jeśli ryzyko to jest zdywersyfikowane. Treynor jest teoretycznie poprawną miarą rankingu komponentów portfela; Sharpe lepiej radzi sobie z rankingiem pojedynczych inwestycji lub całych portfeli.

Jaka jest różnica między RAROC a ROIC?

ROIC (Zwrot z zainwestowanego kapitału) = (Zysk operacyjny netto po opodatkowaniu) / (Całkowity zainwestowany kapitał). Jako mianownik wykorzystuje księgowy kapitał zainwestowany (wartość księgowa zadłużenia plus kapitał własny). RAROC = (dochód netto skorygowany o ryzyko) / kapitał ekonomiczny. Kapitał ekonomiczny to oparte na modelu oszacowanie kapitału wymaganego do pokrycia ryzyka przy określonym poziomie ufności (zwykle 99,9%), który może znacznie różnić się od kapitału księgowego. RAROC dostosowuje licznik do oczekiwanych strat (kosztów kredytu) i wykorzystuje kapitał ekonomiczny oparty na ryzyku, a nie kapitał księgowy. RAROC jest zatem bardziej odpowiedni do porównywania linii biznesowych o różnych profilach ryzyka w instytucji finansowej, podczas gdy ROIC jest standardem do porównywania spółek niefinansowych.

Jaki jest współczynnik informacji i dlaczego preferują go inwestorzy instytucjonalni?

Wskaźnik informacyjny (IR) = (Zwrot z portfela - Zwrot z benchmarku) / Błąd śledzenia. Mierzy aktywny zwrot na jednostkę aktywnego ryzyka (odchylenie od benchmarku). IR jest preferowane przez inwestorów instytucjonalnych, którzy oceniają aktywnych menedżerów w oparciu o punkt odniesienia, a nie stopę wolną od ryzyka. Menedżera z IR > 0,5 w ciągu 3 lat uważa się za wykwalifikowanego; IR > 1,0 jest wyjątkowy. IR uwzględnia ekspozycje stylistyczne osadzone w benchmarkach – menedżer małej kapitalizacji jest oceniany w oparciu o benchmark małej kapitalizacji, więc ekspozycja na benchmark beta jest już usunięta. IR koncentruje się wyłącznie na wartości dodanej poprzez aktywny wybór zabezpieczeń i pozycjonowanie taktyczne.

Dlaczego Alpha Jensena jest często krytykowana?

Wskaźnik alfa Jensena jest krytykowany z kilku powodów: (1) zależy w decydującym stopniu od wyboru punktu odniesienia (portfela rynkowego) — różne wskaźniki dają różne wskaźniki alfa; (2) Zakłada, że ​​CAPM jest właściwym modelem równowagi – jeśli inne czynniki ryzyka (wielkość, wartość, dynamika) wyjaśniają zwroty, alfa odzwierciedla jedynie narażenie na te niewymienione czynniki, a nie umiejętności menedżera; (3) Beta jest szacowana na podstawie danych historycznych ze znacznym błędem, zwłaszcza dla funduszy skoncentrowanych; (4) Alfa z jednym okresem nie jest istotna statystycznie – odróżnienie umiejętności od szczęścia wymaga danych z okresu co najmniej 3–5 lat. Lepszą alternatywą są modele czteroczynnikowe Famy-Frencha i Carharta, kontrolujące czynniki wielkości, wartości i pędu przed pomiarem alfa.

W jaki sposób wybór stopy wolnej od ryzyka wpływa na obliczenia współczynnika Sharpe'a?

Stopa wolna od ryzyka wpływa zarówno na licznik (nadwyżka zwrotu), jak i na względny ranking funduszy. Strategie krótkoterminowe powinny wykorzystywać krótkoterminowe stawki bonów skarbowych; Strategie dotyczące obligacji długoterminowych mogą wykorzystywać rentowność 10-letnich obligacji skarbowych jako stopę wolną od ryzyka. Zastosowanie niewłaściwego terminu zapadalności powoduje niedopasowanie — krótkoterminowy fundusz obligacji w porównaniu z oprocentowaniem 10-letnich obligacji skarbowych wykazywałby ujemną nadwyżkę stopy zwrotu, nawet gdyby radził sobie dobrze w porównaniu z podobnymi strategiami. W okresach zerowych lub ujemnych stóp procentowych stopy wolne od ryzyka bliskie zeru zawyżają wskaźniki Sharpe'a dla wszystkich strategii (poprzez zwiększenie nadmiernych stóp zwrotu), przez co porównania międzyokresowe wprowadzają w błąd.

Co to jest Calmar Ratio i kiedy się go stosuje?

Współczynnik spokoju = roczny zwrot / maksymalna wypłata (wartość bezwzględna). Jest szczególnie przydatny do oceny podążających za trendem, zarządzanych kontraktów futures i strategii alternatywnych, w których głównym ryzykiem dla inwestorów są wypłaty. Calmar wynoszący 1,0 oznacza, że ​​roczny zwrot jest równy maksymalnej wypłacie – akceptowalnej. Calmar powyżej 2,0 wskazuje na wysoką efektywność zwrotu do wypłaty. W przeciwieństwie do Sharpe’a (który wykorzystuje wariancję jako ryzyko), Calmar bezpośrednio mierzy zwrot uzyskany na jednostkę przy najgorszej historycznej stracie, co silnie przemawia do inwestorów, którzy myślą w kategoriach: „W najgorszym przypadku mogę stracić X% – czy zwrot jest wart takiego ryzyka?” Fundusze podążające za trendami często mają niski poziom Sharpe'a, ale wysoki Calmar ze względu na duże wygrane w czasie kryzysów.