Columbia Suicide Severity Rating

Skala Oceny Ciężkości Samobójstwa (C-SSRS) to ustrukturyzowany wywiad kliniczny opracowany przez dr Kelly Posner i współpracowników z Uniwersytetu Columbia w 2007 roku. Uważana jest za złoty standard oceny myśli i zachowań samobójczych w warunkach klinicznych, badawczych i społecznych. W przeciwieństwie do prostych narzędzi przesiewowych, które dają pojedynczy wynik, C-SSRS zapewnia hierarchiczną klasyfikację nasilenia myśli samobójczych (pięć poziomów od biernego pragnienia śmierci do aktywnych myśli z konkretnym planem i intencją) oraz zachowań samobójczych (cztery kategorie, od czynności przygotowawczych do rzeczywistych prób), umożliwiając klinicystom dokonywanie szczegółowej oceny ryzyka. Skalę C-SSRS opracowano dzięki współpracy Uniwersytetu Columbia, Uniwersytetu Pensylwanii i Uniwersytetu w Pittsburghu, finansowanej przez Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego. Został on przyjęty przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków jako zalecaną ocenę skłonności samobójczych we wszystkich badaniach klinicznych, przez Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom do nadzoru samobójstw, przez Departament Obrony i Spraw Weteranów dla populacji wojskowej i weteranów oraz przez Komisję Wspólną jako zalecane narzędzie akredytacji opieki zdrowotnej. Skala rozróżnia myśli samobójcze (myśli o samobójstwie) i zachowania samobójcze (działania podejmowane w kierunku samobójstwa), a rozróżnienie to ma kluczowe znaczenie dla oceny ryzyka i planowania interwencji. Myśli samobójcze ocenia się w 5-stopniowej skali porządkowej: (1) pragnienie śmierci, (2) niespecyficzne aktywne myśli samobójcze, (3) aktywne myśli samobójcze dowolnymi metodami (nie planem) bez zamiaru działania, (4) aktywne myśli samobójcze z pewnym zamiarem działania bez określonego planu oraz (5) aktywne myśli samobójcze z określonym planem i intencją. Zachowania samobójcze dzieli się na: faktyczną próbę, przerwaną próbę, przerwaną próbę lub działania lub zachowanie przygotowawcze. Skala C-SSRS jest dostępna w wielu wersjach, w tym w wersji pełnej/aktualnej, wersji od ostatniej wizyty do monitorowania podłużnego oraz wersji przesiewowej do szybkich badań przesiewowych w społeczności i klinice. Wszystkie wersje są dostępne bezpłatnie w ramach projektu Columbia Lighthouse Project, który zapewnia bezpłatne zasoby szkoleniowe i wdrożeniowe.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Wybierz odpowiednią wersję C-SSRS: Wybierz wersję odpowiednią do kontekstu klinicznego. Wersja Lifetime/Recent ocenia zarówno historię życia, jak i ostatni okres (zwykle ostatni miesiąc) i jest używana do wstępnej kompleksowej oceny. Wersja „Od ostatniej wizyty” ocenia pomysły i zachowanie od ostatniego kontaktu klinicznego i służy do monitorowania podłużnego w trakcie trwającego leczenia. Wersja Screener zawiera wyłącznie pytania dotyczące ideacji i służy do szybkiego badania przesiewowego na oddziałach ratunkowych, podstawowej opiece zdrowotnej, szkołach i placówkach społecznych. Wersja pediatryczna wykorzystuje uproszczony język dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat. Wszystkie wersje są bezpłatnie dostępne w ramach projektu Columbia Lighthouse.
2. 2Oceń myśli samobójcze za pomocą pytań hierarchicznych: Rozpocznij od najniższego poziomu ważności i stopniowo zwiększaj poziom. Zadaj pytanie 1: „Czy żałowałeś, że nie żyjesz, czy nie, chciałeś zasnąć i się już nie obudzić?” Jeśli tak, przejdź do pytania 2: „Czy rzeczywiście miałeś myśli samobójcze?” Jeśli tak, przejdź do pytania 3: „Czy zastanawiałeś się, jak możesz to zrobić?” Jeśli tak, przejdź do pytania 4: „Czy miałeś takie myśli i miałeś zamiar zastosować się do nich?” Jeśli tak, przejdź do pytania 5: „Czy zacząłeś już pracować nad tym, jak popełnić samobójstwo lub dopracowałeś szczegóły i czy masz zamiar zrealizować ten plan?” Zapisz najwyższy zatwierdzony poziom. Jeśli pacjent zaprzecza myślom na jakimkolwiek poziomie, nie przechodź na wyższy poziom.
3. 3Oceń intensywność pomysłów na najwyższym zatwierdzonym poziomie: Aby uzyskać najwyższy zatwierdzony poziom wyobrażeń, oceń pięć wymiarów intensywności. Częstotliwość: jak często pojawiają się te myśli (1 = rzadziej niż raz w tygodniu do 5 = wiele razy dziennie). Czas trwania: jak długo trwają myśli (1 = ulotne sekundy do 5 = ciągłe, ciągłe). Kontrolowalność: zdolność do zatrzymania lub przekierowania myśli (1 = łatwa kontrola do 5 = brak możliwości kontrolowania). Środki odstraszające: czy coś uniemożliwia działanie na myśli (1 = środki odstraszające zdecydowanie przestają działać do 5 = środki odstraszające nie mają zastosowania). Powody ideacji: motywacja stojąca za myślami (1 = całkowicie, aby zwrócić na siebie uwagę, 5 = całkowicie, aby zakończyć lub zatrzymać ból). Zsumuj te pięć ocen, aby uzyskać wynik intensywności (zakres 5-25).
4. 4Oceń zachowanie samobójcze: Niezależnie od wyobrażeń oceń, czy w okresie objętym oceną wystąpiły jakiekolwiek zachowania samobójcze. Rzeczywista próba to potencjalnie samookaleczenie, popełnione z przynajmniej pewnym pragnieniem śmierci. Przerwana próba to czynność, która została zatrzymana przez okoliczności zewnętrzne, zanim doszło do samookaleczenia. Nieudana próba to czynność, którą dana osoba przerwała, zanim doszło do samookaleczenia. Czynności przygotowawcze obejmują zbieranie pigułek, zdobycie broni, pisanie listu pożegnalnego lub rozdawanie mienia. Dla każdego zatwierdzonego zachowania zapisz datę, metodę, stopień zaawansowania medycznego urazu i okoliczności. Odróżnij zachowania samobójcze od samookaleczeń niemających charakteru samobójczego, czyli samookaleczenia bez zamiaru śmierci.
5. 5Oceń śmiertelność medyczną wszelkich prób: W przypadku wszelkich faktycznych prób samobójczych oceń stopień ciężkości medycznej: 0 = brak uszkodzeń fizycznych, 1 = drobne uszkodzenia fizyczne (powierzchowne zadrapania), 2 = drobne uszkodzenia fizyczne (siniaki, skręcenia), 3 = umiarkowane uszkodzenia fizyczne (wymagające pomocy lekarskiej), 4 = średnio poważne obrażenia fizyczne (wymagające hospitalizacji), 5 = poważne uszkodzenia fizyczne (wymagana intensywna opieka), 6 = śmierć. Oceń także potencjalną śmiertelność: co by się stało, gdyby nie interwencja medyczna. Ocena ta jest kluczowa, ponieważ pacjent, który przedawkował śmiertelnie, ale został szybko wykryty, może mieć minimalne rzeczywiste obrażenia (mała ciężkość medyczna), ale potencjalną śmiertelność niezwykle wysoką.
6. 6Określ ogólny poziom ryzyka: Dokonaj syntezy ciężkości, intensywności, zachowania i kontekstu klinicznego myśli, aby określić ogólny poziom ryzyka. Niskie ryzyko: Ideały na poziomie 1-2, niska intensywność, brak zachowań, silne czynniki ochronne. Umiarkowane ryzyko: Ideały poziomu 3, umiarkowana intensywność, brak niedawnych zachowań, pewne czynniki ochronne. Wysokie ryzyko: Ideały na poziomie 4-5, wysoka intensywność, niedawne zachowanie (w ciągu ostatnich 3 miesięcy), słabe czynniki ochronne. Bezpośrednie ryzyko: ideacje poziomu 5 o dużej intensywności i niskiej możliwości kontrolowania, lub niedawna faktyczna próba, lub obecne zachowanie przygotowawcze. Poziom ryzyka bezpośrednio wpływa na decyzję o dyspozycji: obserwacja ambulatoryjna, pilna ocena psychiatryczna lub hospitalizacja w trybie pilnym.
7. 7Wdrażaj interwencje bezpieczeństwa odpowiednie do ryzyka: W oparciu o poziom ryzyka wdrożyć odpowiednie interwencje. W przypadku niskiego ryzyka: planowanie bezpieczeństwa, oznacza doradztwo w zakresie ograniczeń, wizyta kontrolna w ciągu tygodnia. W przypadku umiarkowanego ryzyka: kompleksowy plan bezpieczeństwa, oznacza ograniczenie, kontrola w ciągu 48 do 72 godzin, rozważenie zwiększenia intensywności leczenia. W przypadku wysokiego ryzyka: ocena psychiatryczna pod kątem ewentualnej hospitalizacji, plan bezpieczeństwa kryzysowego, środki ograniczające, ciągłe monitorowanie do czasu zakończenia oceny. W przypadku bezpośredniego ryzyka: nie pozostawiać pacjenta samego, rozpocząć pilną ocenę psychiatryczną, wdrożyć indywidualną obserwację, przygotować się na ewentualną mimowolną hospitalizację, jeśli pacjent odmówi dobrowolnego przyjęcia. Udokumentuj wyniki C-SSRS, sformułowanie ryzyka i plan interwencji w dokumentacji medycznej.

• !Mylenie myśli samobójczych z zachowaniami samobójczymi: C-SSRS celowo oddziela wyobrażenia (myśli) od zachowania (działań), a to rozróżnienie ma krytyczne implikacje kliniczne. Ideały i zachowania nie zawsze postępują w sposób liniowy. Niektóre osoby działają pod wpływem impulsów samobójczych przy minimalnej liczbie wcześniejszych myśli, podczas gdy inne doświadczają chronicznych, intensywnych myśli, nigdy nie podejmując żadnych działań. Lekarze czasami traktują wszystkie myśli samobójcze jako wymagające takiej samej interwencji jak zachowania samobójcze, co prowadzi do niepotrzebnej hospitalizacji pacjentów z przewlekłymi myślami biernymi. I odwrotnie, mogą nie doceniać ryzyka pacjentów, którzy zgłaszają skąpą ilość pomysłów, ale angażują się w zachowania przygotowawcze. Zawsze oceniaj obie domeny niezależnie.
• !Opieranie się wyłącznie na wyniku C-SSRS bez kontekstu klinicznego: Skala C-SSRS dostarcza ustrukturyzowanych danych na temat wyobrażeń i zachowań, ale ocena ryzyka wymaga zintegrowania tych danych z kontekstem klinicznym. Czynniki modyfikujące ryzyko obejmują: historię wcześniejszych prób (najsilniejszy czynnik prognostyczny przyszłych prób), dostęp do środków śmiercionośnych (zwłaszcza broni palnej), niedawną poważną stratę lub stresor psychospołeczny, zatrucie lub zaburzenia związane z używaniem substancji, diagnozę psychiatryczną (zwłaszcza zaburzenia psychotyczne, zaburzenie osobowości typu borderline i choroba afektywna dwubiegunowa), niedawny wypis ze szpitala psychiatrycznego, przewlekły ból lub nieuleczalna choroba, izolacja społeczna i demograficzne czynniki ryzyka. Pacjent z wyobrażeniami na poziomie 2, ale wieloma czynnikami kontekstowymi wysokiego ryzyka, może być narażony na większe ryzyko niż pacjent z wyobrażeniami na poziomie 4 i silnymi czynnikami ochronnymi.
• !Brak ponownej oceny po wstępnym badaniu przesiewowym: Ryzyko samobójstwa jest dynamiczne i zmienia się w ciągu godzin, dni i tygodni. Ujemny wynik badania przesiewowego w kierunku C-SSRS podczas poniedziałkowej wizyty w klinice nie gwarantuje bezpieczeństwa przez cały następny weekend. Do częstych czynników powodujących ponowną ocenę należą: zmiany leków (zwłaszcza rozpoczęcie leczenia SSRI u młodych dorosłych), stresory psychospołeczne (rozpad związku, utrata pracy, problemy prawne), nawrót substancji psychoaktywnych, wypis ze szpitala (tygodnie następujące po wypisaniu niosą ze sobą największe ryzyko samobójstwa), rocznice strat i pogorszenie stanu klinicznego. Wersja skali C-SSRS „Od ostatniej wizyty” jest przeznaczona do seryjnej ponownej oceny i powinna być podawana podczas każdego kontaktu klinicznego u pacjentów ze zidentyfikowanym ryzykiem samobójstwa.