Enter 0 (No) or 1 (Yes) for each question about past experiences.
Czym jest Mood Disorder Questionnaire?
▾
Kwestionariusz zaburzeń nastroju (MDQ) to krótkie narzędzie przesiewowe samoopisowe opracowane przez dr Roberta Hirschfelda i współpracowników w 2000 roku w Oddziale Medycznym Uniwersytetu w Teksasie. Został specjalnie zaprojektowany do badań przesiewowych pod kątem zaburzeń ze spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej (choroba afektywna dwubiegunowa I, choroba afektywna dwubiegunowa II i choroba afektywna dwubiegunowa niewymieniona gdzie indziej) w warunkach klinicznych i społecznych. MDQ usuwa krytyczną lukę w praktyce psychiatrycznej: średnie opóźnienie między wystąpieniem objawów a prawidłowym rozpoznaniem choroby afektywnej dwubiegunowej wynosi około 5 do 10 lat, podczas którego u pacjentów często błędnie diagnozuje się depresję jednobiegunową i leczy się samymi lekami przeciwdepresyjnymi, co może pogorszyć przebieg choroby afektywnej dwubiegunowej. MDQ składa się z trzech części. Pierwsza część zawiera 13 pozycji „tak” lub „nie” pochodzących z kryteriów manii i hipomanii DSM-IV oraz z doświadczenia klinicznego. Pozycje te oceniają objawy, takie jak podwyższony lub drażliwy nastrój, zwiększona energia, zmniejszona potrzeba snu, szybka mowa, gonitwa myśli, wzmożona aktywność ukierunkowana na cel, nadmierne wydatki, hiperseksualność i wielkościowość. W drugiej części zadano pytanie, czy kilka z tych objawów wystąpiło w tym samym okresie. Trzecia część dotyczy stopnia upośledzenia czynnościowego spowodowanego tymi objawami (brak problemu, niewielki problem, umiarkowany problem lub poważny problem). Pozytywny wynik testu przesiewowego na MDQ wymaga spełnienia wszystkich trzech kryteriów: potwierdzenia 7 lub więcej z 13 elementów objawowych, współwystępowania co najmniej 2 objawów w tym samym okresie oraz co najmniej umiarkowanego upośledzenia czynnościowego. Stosując te kryteria, MDQ wykazuje czułość około 73 procent i swoistość około 90 procent w przypadku zaburzeń ze spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej w warunkach ambulatoryjnych psychiatrycznych. Jednak czułość znacznie spada w próbkach społecznościowych (około 28 procent), co czyni ją bardziej odpowiednią do badań przesiewowych klinicznych, a nie ogólnej populacji. Wypełnienie MDQ zajmuje około 5 minut i jest swobodnie dostępne do użytku klinicznego. Jest to najczęściej stosowane na świecie narzędzie do badań przesiewowych w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej, zostało przetłumaczone i zatwierdzone na ponad 30 języków.
Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.
Wzór
▾
Wynik badania przesiewowego MDQ = pozytywny, jeśli spełnione są WSZYSTKIE trzy kryteria:
1. Liczba objawów: Liczba odpowiedzi „Tak” na 13 elementów objawów >= 7
2. Współwystępowanie: „Tak” w przypadku wystąpienia kilku objawów w tym samym okresie
3. Upośledzenie funkcjonalne: wybrano „Umiarkowany problem” lub „Poważny problem”.
Sprawdzony przykład:
34-letnia kobieta leczona obecnie z powodu depresji wypełnia MDQ:
Sekcja 1 (13 pozycji objawowych):
1. Czułeś się tak dobrze lub hiper, że inni myśleli, że nie jesteś normalnym sobą? Tak (1)
2. Czy byłeś tak rozdrażniony, że krzyczałeś lub wszczynałeś bójki? Tak (1)
3. Poczułeś się dużo bardziej pewny siebie niż zwykle? Tak (1)
4. Spałeś znacznie mniej niż zwykle i nie przegapiłeś tego? Tak (1)
5. Czy byłeś dużo bardziej rozmowny lub mówiłeś szybciej niż zwykle? Tak (1)
6. Myśli przelatywały Ci przez głowę? Tak (1)
7. Czy tak łatwo się rozpraszałeś, że miałeś problemy z koncentracją? Tak (1)
8. Miałeś dużo więcej energii niż zwykle? Tak (1)
9. Byłeś dużo bardziej aktywny lub robiłeś o wiele więcej rzeczy niż zwykle? Tak (1)
10. Czy byłeś bardziej towarzyski lub towarzyski niż zwykle? Nie (0)
11. Czy byłeś bardziej zainteresowany seksem niż zwykle? Tak (1)
12. Czy wydarzyło się coś, co było dla ciebie niezwykłe lub co inni mogliby uznać za nadmierne, głupie lub ryzykowne? Tak (1)
13. Wydawanie pieniędzy wpędziło Ciebie lub Twoją rodzinę w kłopoty? Nie (0)
Liczba objawów = 11 (osiąga próg >= 7)
Sekcja 2: Czy kilka z nich miało miejsce w tym samym okresie? Tak
Sekcja 3: Jak duży problem spowodował którykolwiek z nich? Umiarkowany problem
Wynik: POZYTYWNY EKRAN - Spełnione wszystkie trzy kryteria (11 objawów, współwystępowanie potwierdzone, umiarkowane upośledzenie). Tego pacjenta należy zbadać pod kątem zaburzenia ze spektrum afektywnego dwubiegunowego. Należy dokonać przeglądu aktualnie stosowanej monoterapii lekami przeciwdepresyjnymi, ponieważ może ona być niewystarczająca lub potencjalnie destabilizująca w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej.Opis zmiennych
▾
| Symbol | Imię | Jednostka | Opis |
|---|---|---|---|
| S_count | Liczba objawów | integer (0-13) | Liczba stwierdzonych objawów maniakalnych lub hipomaniakalnych, które kiedykolwiek występowały w ciągu życia pacjenta |
| C_occ | Współwystępowanie | binary (yes/no) | Czy kilka zatwierdzonych objawów wystąpiło w tym samym okresie, ustalając grupowanie epizodyczne zgodne z epizodami nastroju |
| F_imp | Upośledzenie funkcjonalne | ordinal (none/minor/moderate/serious) | Stopień upośledzenia czynnościowego spowodowanego zatwierdzonymi objawami w różnych dziedzinach, takich jak relacje, praca, finanse i sytuacja prawna |
| PPV | Dodatnia wartość predykcyjna | percentage | Prawdopodobieństwo, że pozytywny wynik testu MDQ oznacza prawdziwą chorobę afektywną dwubiegunową; różni się w zależności od ustawienia od ~25% w podstawowej opiece zdrowotnej do ~70% w klinikach psychiatrycznych |
| T_dx | Czas na prawidłową diagnozę | years | Średnie opóźnienie między wystąpieniem objawów choroby afektywnej dwubiegunowej a prawidłową diagnozą; w większości badań trwa około 5–10 lat |
| N_prior | Liczba wcześniejszych badań leków przeciwdepresyjnych | count | Liczba leków przeciwdepresyjnych, które wypróbowano bez odpowiedniej reakcji; wiele nieudanych prób zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia choroby afektywnej dwubiegunowej przed badaniem |
Jak Mood Disorder Questionnaire
▾
- 1Zidentyfikuj pacjentów, którzy powinni zostać poddani badaniom przesiewowym: MDQ należy rozważyć u pacjentów z epizodami depresyjnymi (zwłaszcza depresji opornej na leczenie), pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową w wywiadzie rodzinnym, pacjentów po wielokrotnych badaniach leków przeciwdepresyjnych bez odpowiedniej reakcji, pacjentów zgłaszających okresy podwyższonego nastroju lub zwiększonej energii, młodych dorosłych, u których pierwszy epizod depresyjny pojawia się oraz pacjentów, u których depresja charakteryzuje się nietypowymi cechami (nadmierna senność, zwiększony apetyt, porażenie ołowiane, wrażliwość na odrzucenie). MDQ monitoruje historię życia, dzięki czemu może wykryć chorobę afektywną dwubiegunową nawet wtedy, gdy pacjent znajduje się obecnie w fazie depresyjnej.
- 2Zarządzaj 13-elementową listą kontrolną objawów: Przedstaw 13 elementów symptomów, z których każdy wymaga odpowiedzi „tak” lub „nie”. Pozycje oceniają objawy maniakalne i hipomaniakalne, w tym podwyższony nastrój, drażliwość, zwiększoną pewność siebie, zmniejszoną potrzebę snu, presję mowy, gonitwę myśli, rozproszenie uwagi, zwiększoną energię, zwiększony poziom aktywności, zwiększoną towarzyskość, hiperseksualność, ryzykowne zachowania i nadmierne wydatki. Poinstruuj pacjenta, że te pytania odnoszą się do dowolnego momentu w jego życiu, a nie tylko do bieżącego okresu. Preferuje się samodzielne podawanie leku, aby zmniejszyć uprzedzenia związane z atrakcyjnością społeczną, ponieważ pacjenci mogą niechętnie ujawniać twarzą w twarz takie zachowania, jak nadmierne wydawanie pieniędzy lub hiperseksualność.
- 3Oceń współwystępowanie objawów: W drugiej części zadano pytanie, czy kilka z zatwierdzonych objawów wystąpiło w tym samym okresie. To pytanie ma kluczowe znaczenie, ponieważ DSM wymaga, aby objawy maniakalne lub hipomaniakalne skupiały się w odrębnym epizodzie, a nie występowały oddzielnie w różnych momentach. Pacjent, który doświadczył gonitwy myśli podczas stresującej pracy i nadmiernych wydatków podczas wakacji, ale nigdy obu tych objawów jednocześnie, może nie spełniać kryteriów epizodu maniakalnego, pomimo występowania obu objawów. Tylko pacjenci, którzy potwierdzą współwystępowanie, przystępują do pozytywnego rozpatrzenia badania przesiewowego.
- 4Oceń upośledzenie funkcjonalne: W trzeciej części zadano pytanie, jak duży problem spowodowały te objawy, z czterema opcjami odpowiedzi: brak problemu, drobny problem, umiarkowany problem lub poważny problem. Pozytywny ekran wymaga co najmniej umiarkowanego upośledzenia funkcjonalnego. Kryterium to pomaga rozróżnić klinicznie istotne epizody maniakalne lub hipomaniakalne od normalnych zmian nastroju i energii. Niektóre osoby, szczególnie te o wysokim poziomie energii wyjściowej i ekstrawertycznym temperamencie, mogą akceptować kilka elementów objawowych bez zaburzeń nastroju. Kryterium upośledzenia funkcjonalnego ogranicza liczbę fałszywych alarmów, wymagając, aby objawy powodowały znaczące zakłócenia w relacjach, pracy, finansach lub sytuacji prawnej.
- 5Zastosuj algorytm punktacji trójczęściowej: Wynik testu przesiewowego jest pozytywny tylko wtedy, gdy spełnione są jednocześnie wszystkie trzy kryteria: potwierdzone 7 lub więcej objawów, potwierdzone współwystępowanie i co najmniej umiarkowane upośledzenie. Jeżeli którekolwiek kryterium nie jest spełnione, ekran jest negatywny. Ten trzyczęściowy algorytm został zatwierdzony pod kątem zapewnienia optymalnej równowagi pomiędzy czułością i swoistością. Niektórzy badacze proponują alternatywne metody punktacji (takie jak liczenie tylko 13 elementów objawowych z wartością odcięcia wynoszącą 7) w przypadku społecznych badań przesiewowych, w których wymagana jest większa czułość, ale do zastosowań klinicznych zaleca się standardowy algorytm składający się z trzech części.
- 6Przeprowadź dalszą diagnostykę w celu uzyskania pozytywnych wyników badań ekranowych: Pozytywny wynik badania MDQ nie jest diagnozą. Wskazuje to na potrzebę kompleksowej diagnostyki przez wykwalifikowanego specjalistę zdrowia psychicznego. Ocena kontrolna powinna obejmować szczegółowy wywiad psychiatryczny, ze szczególnym uwzględnieniem epizodów nastroju (czas, czas trwania, nasilenie, towarzyszące objawy), wywiad rodzinny w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej i innych zaburzeń nastroju, ocenę używania substancji psychoaktywnych (należy wykluczyć manię wywołaną substancjami), przegląd wywiadu chorobowego (niedoczynność tarczycy, stosowanie kortykosteroidów i inne medyczne przyczyny objawów nastroju), jeśli to możliwe, dodatkowe informacje od członków rodziny oraz ustrukturyzowany wywiad diagnostyczny z wykorzystaniem instrumentów takich jak SCID lub MINI.
- 7Integracja wyników z planowaniem leczenia: W przypadku pacjentów, którzy uzyskali pozytywny wynik badań przesiewowych, a następnie zdiagnozowano u nich chorobę afektywną dwubiegunową, plany leczenia muszą zostać zasadniczo przebudowane. Monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi, stanowiąca standardowe leczenie pierwszego rzutu w przypadku depresji jednobiegunowej, może zdestabilizować chorobę afektywną dwubiegunową, wywołując epizody maniakalne, szybkie cykle lub stany mieszane. Leczeniem pierwszego rzutu w depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej są leki stabilizujące nastrój (lit, lamotrygina, walproinian), atypowe leki przeciwpsychotyczne (kwetiapina, lurazydon, kariprazyna) oraz metody skojarzone. Jeżeli stosuje się lek przeciwdepresyjny, należy go połączyć ze stabilizatorem nastroju. W przypadku pacjentów, u których wynik badania przesiewowego jest negatywny, należy udokumentować wynik i rozważyć ponowne badanie, jeśli depresja oporna na leczenie utrzymuje się.
Rozwiązane przykłady
▾
Ten 42-letni mężczyzna z nawracającą dużą depresją potwierdza tylko 3 z 13 objawów maniakalnych (gonitwa myśli, rozproszenie uwagi i zwiększona energia), które są częste w pobudzonej depresji i nie sugerują choroby afektywnej dwubiegunowej. Liczba objawów wynosząca 3 nie osiąga progu 7, a upośledzenie czynnościowe jest jedynie niewielkie. Negatywne badanie przesiewowe potwierdza obecną diagnozę depresji jednobiegunowej, chociaż MDQ należy podać ponownie, jeśli pacjent nie reaguje na standardowe leczenie przeciwdepresyjne.
Ta 28-letnia kobieta była leczona z powodu depresji przez 6 lat czterema różnymi lekami przeciwdepresyjnymi, żaden nie przyniósł trwałej poprawy. Popiera 9 objawów maniakalnych, w tym okresy podwyższonego nastroju, zmniejszoną potrzebę snu, szybką mowę, gonitwę myśli, zwiększoną energię, zwiększoną aktywność, hiperseksualność i ryzykowne zachowania. Objawy te współwystępowały i powodowały umiarkowane problemy funkcjonalne, w tym napięte relacje i impulsywne decyzje finansowe. Pozytywny wynik badania przesiewowego z tą historią kliniczną silnie sugeruje chorobę afektywną dwubiegunową II. Została skierowana na diagnostykę, a jej obecne SSRI nie zostało zwiększone w oczekiwaniu na wyniki oceny.
Ten 50-letni mężczyzna popiera 8 objawów maniakalnych i zgłasza umiarkowane upośledzenie, ale zaprzecza, jakoby objawy te wystąpiły w tym samym okresie. Bez współwystępowania ekran jest negatywny zgodnie ze standardowym algorytmem. Jednak duża liczba objawów wymaga uwagi klinicznej. Niektórzy pacjenci mają trudności z retrospektywnym rozpoznaniem wzorców epizodów, a brak współwystępowania może odzwierciedlać raczej słabą pamięć niż prawdziwą nieobecność. Ocena kliniczna powinna określić, czy dalsza ocena jest uzasadniona pomimo technicznie negatywnego wyniku badania przesiewowego.
Zastosowania praktyczne
▾
Wykrywanie choroby afektywnej dwubiegunowej w klinikach depresyjnych: Najbardziej wpływowym zastosowaniem MDQ jest identyfikacja nierozpoznanej choroby afektywnej dwubiegunowej wśród pacjentów leczonych z powodu depresji. Badania przeprowadzone w warunkach ambulatoryjnych psychiatrii wykazały, że u około 20 do 25 procent pacjentów, u których zdiagnozowano depresję jednobiegunową, wynik testu MDQ jest pozytywny, a kompleksowa ocena u około połowy z nich potwierdza chorobę afektywną dwubiegunową. Wczesne wykrycie pozwala na przekierowanie leczenia z monoterapii lekami przeciwdepresyjnymi na odpowiednie schematy leczenia stabilizujące nastrój, zmniejszając ryzyko wystąpienia manii wywołanej leczeniem, szybkich cyklów i przedłużonego przebiegu choroby.
Badania przesiewowe zdrowia psychicznego w ramach podstawowej opieki zdrowotnej: Lekarze podstawowej opieki zdrowotnej kierują większością terapii depresji w Stanach Zjednoczonych, a wielu pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową jako pierwszą zgłasza się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej z objawami depresyjnymi. MDQ umożliwia wykonanie badań przesiewowych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej, co jest szczególnie istotne, biorąc pod uwagę, że średni czas trwania wizyty w opiece podstawowej wynoszący 15–20 minut nie pozwala na kompleksową ocenę zaburzeń nastroju. Kiedy pacjent podstawowej opieki zdrowotnej z depresją uzyska pozytywny wynik testu przesiewowego MDQ, odpowiednimi następnymi krokami będą skierowanie do psychiatry w celu oceny diagnostycznej przed rozpoczęciem lub kontynuacją terapii przeciwdepresyjnej.
Badania przesiewowe i rejestracja w badaniach klinicznych: MDQ jest szeroko stosowany w badaniach klinicznych dotyczących depresji w celu wykluczenia pacjentów z nierozpoznaną chorobą afektywną dwubiegunową, których nie należy włączać do badań nad depresją jednobiegunową ze względu na zasadniczo różną odpowiedź na leczenie. I odwrotnie, służy do identyfikacji potencjalnych uczestników badań klinicznych nad chorobą afektywną dwubiegunową. FDA uznała znaczenie dokładnego rozróżnienia depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej od depresji jednobiegunowej w badaniach klinicznych, a MDQ zapewnia standaryzowaną, skuteczną metodę wstępnego badania przesiewowego, po którym można przeprowadzić ustrukturyzowane wywiady diagnostyczne z włączonymi uczestnikami.
Ocena ubezpieczenia i niepełnosprawności: MDQ jest wykorzystywane w kontekście medycyny sądowej i oceny niepełnosprawności w celu potwierdzenia lub odrzucenia twierdzeń o chorobie afektywnej dwubiegunowej. Kiedy pacjenci ubiegają się o rentę inwalidzką z powodu choroby afektywnej dwubiegunowej, MDQ zapewnia standardowe dane przesiewowe, które można uwzględnić w kompleksowej ocenie psychiatrycznej. Jednakże MDQ nigdy nie powinno być jedyną podstawą ustalenia niepełnosprawności, ponieważ jest to narzędzie przesiewowe, w przypadku którego można uzyskać zarówno wyniki fałszywie pozytywne, jak i fałszywie negatywne. Każdemu narzędziu przesiewowemu w kontekście medycyny sądowej musi towarzyszyć ocena symulacyjna i kompleksowa ocena kliniczna.
Przypadki szczególne
▾
Lekarze powinni zachować ostrożność podczas stosowania MDQ u pacjentów ze współistniejącym ADHD
Stosując MDQ u pacjentów ze współistniejącym ADHD, klinicyści powinni mieć świadomość, że kilka elementów MDQ pokrywa się z objawami ADHD, w tym rozproszenie uwagi, gonitwa myśli, gadatliwość, zwiększona energia i zwiększona aktywność. Pacjenci z ADHD, ale nie z chorobą afektywną dwubiegunową, mogą poprzeć 7 lub więcej pozycji na podstawie samych objawów ADHD, co daje fałszywie dodatnie wyniki badań ekranowych. Kryterium współwystępowania jest w pewnym stopniu pomocne (objawy ADHD mają charakter ciągły, a nie epizodyczny), jednak rozpoznanie różnicowe między ADHD a chorobą afektywną dwubiegunową lub rozpoznanie ich współwystępowania (co występuje u około 20 procent pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową) wymaga starannej oceny klinicznej wykraczającej poza MDQ. W przypadku pacjentów z zaburzeniem osobowości typu borderline MDQ może dawać fałszywe wyniki pozytywne, ponieważ rozregulowanie emocjonalne, impulsywność, ryzykowne zachowania i niestabilność nastroju są podstawowymi cechami obu schorzeń. Odróżnienie choroby afektywnej dwubiegunowej od zaburzenia osobowości typu borderline jest jedną z najtrudniejszych diagnoz różnicowych w psychiatrii. Epizodyczny charakter choroby afektywnej dwubiegunowej (wyraźne okresy dobrego samopoczucia pomiędzy epizodami) w porównaniu z chroniczną dysregulacją emocjonalną charakterystyczną dla zaburzenia osobowości typu borderline jest kluczową cechą wyróżniającą, ale MDQ nie pozwala odpowiednio ocenić czasu trwania lub przebiegu epizodu. U pacjentów w podeszłym wieku MDQ może być mniej wiarygodna, ponieważ związany z wiekiem spadek pamięci może upośledzać przypominanie sobie objawów maniakalnych z całego życia. Choroba afektywna dwubiegunowa o późnym początku (pierwszy epizod maniakalny po 50. roku życia) często ma inną charakterystykę kliniczną niż choroba afektywna o wczesnym początku, w tym więcej współistniejących chorób neurologicznych i mniejszy wywiad rodzinny. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku należy rozważyć uzupełnienie MDQ dodatkowym wywiadem od członków rodziny i podłużnym przeglądem dokumentacji medycznej.
Charakterystyka wydajności MDQ w warunkach klinicznych
▾
| Ustawienie | Częstość występowania choroby afektywnej dwubiegunowej | Wrażliwość | Specyficzność | PPV | NPV |
|---|---|---|---|---|---|
| Ambulatorium psychiatryczne | ~20% | 73% | 90% | ~70% | ~91% |
| Opieka podstawowa | ~3-5% | 58% | 93% | ~25-30% | ~98% |
| Społeczność ogólna | ~2-3% | 28% | 97% | ~25% | ~98% |
| Depresja oporna na leczenie | ~30-40% | ~75% | ~85% | ~65-75% | ~90% |
| Bipolar I kontra Bipolar II | - | ~80% / ~45% | ~90% / ~90% | - | - |
Często zadawane pytania
▾
Dlaczego choroba afektywna dwubiegunowa jest tak często błędnie diagnozowana jako depresja jednobiegunowa?
Choroba afektywna dwubiegunowa jest błędnie diagnozowana z kilku zbieżnych powodów. Pacjenci spędzają około trzy razy więcej czasu w epizodach depresyjnych niż w epizodach maniakalnych lub hipomaniakalnych, dlatego znacznie częściej zgłaszają się na leczenie w czasie depresji. Pacjenci często nie zgłaszają epizodów hipomaniakalnych lub maniakalnych, ponieważ postrzegali je jako pozytywne, produktywne okresy, a nie chorobę. Członkowie rodziny, którzy mogliby dostarczyć dodatkowych informacji na temat zmian w zachowaniu, często nie są obecni na wizytach klinicznych. Wielu lekarzy nie wykonuje rutynowo badań przesiewowych w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentów z depresją. Ponadto epizody hipomaniakalne w chorobie afektywnej dwubiegunowej typu II są szczególnie łatwe do przeoczenia, ponieważ nie powodują dramatycznego upośledzenia funkcjonalnego charakterystycznego dla pełnej manii.
Co się stanie, jeśli depresję afektywną dwubiegunową leczy się samymi lekami przeciwdepresyjnymi?
Monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi w chorobie afektywnej dwubiegunowej może powodować szereg działań niepożądanych. U około 15 do 25 procent pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową leki przeciwdepresyjne mogą wywołać przejście od depresji do manii lub hipomanii. Leki przeciwdepresyjne mogą również powodować szybkie zmiany nastroju (cztery lub więcej epizodów nastroju w roku), stany mieszane (jednoczesne objawy depresyjne i maniakalne, które niosą ze sobą największe ryzyko samobójstwa) oraz oporność na leczenie. Długotrwała monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi może destabilizować przebieg choroby afektywnej dwubiegunowej, prowadząc z czasem do częstszych i cięższych epizodów. Dlatego też badanie przesiewowe w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej przed przepisaniem leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresji uważa się za standard leczenia.
Czy MDQ może wykryć chorobę afektywną dwubiegunową II?
MDQ ma niższą czułość w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej typu II (około 40–50 procent) w porównaniu z chorobą afektywną dwubiegunową typu I (około 75–80 procent). Dzieje się tak dlatego, że epizody hipomanii są krótsze (minimum 4 dni w porównaniu z 7 dniami w przypadku manii), są mniej dotkliwe i rzadziej powodują umiarkowane lub poważne upośledzenie czynnościowe wymagane w trzecim kryterium MDQ. Pacjenci z chorobą afektywną dwubiegunową II mogą również akceptować mniej niż 7 objawów, ponieważ hipomania wiąże się z mniejszą liczbą i łagodniejszymi objawami niż mania. W przypadkach, w których priorytetem jest wykrywanie choroby afektywnej dwubiegunowej II, lista kontrolna hipomanii (HCL-32) może być bardziej czułą alternatywą, ponieważ wykorzystuje niższy próg objawów i nie wymaga upośledzenia.
Czy MDQ należy podawać wszystkim pacjentom z depresją?
Chociaż niektórzy eksperci w dziedzinie choroby afektywnej dwubiegunowej opowiadają się za powszechnymi badaniami przesiewowymi wszystkich pacjentów z depresją z MDQ, ograniczenia praktyczne często ograniczają badania przesiewowe do populacji o podwyższonym ryzyku. MDQ należy zdecydowanie rozważyć w przypadku: pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową w wywiadzie rodzinnym, pacjentów, którzy nie odpowiedzieli odpowiednio na dwa lub więcej badań leków przeciwdepresyjnych, pacjentów z wczesnym początkiem depresji (przed 25. rokiem życia), pacjentów z manią lub hipomanią wywołaną lekami przeciwdepresyjnymi w wywiadzie, pacjentów z atypowymi cechami depresyjnymi oraz pacjentów z cechami psychotycznymi podczas epizodów depresyjnych w wywiadzie. W placówkach psychiatrycznych, w których częstość występowania choroby afektywnej dwubiegunowej jest większa, rutynowe badania przesiewowe wszystkich pacjentów z depresją są skuteczniejsze i mają silniejsze uzasadnienie kliniczne.
Czy MDQ jest odpowiednie dla dzieci i młodzieży?
MDQ opracowano i zwalidowano w populacjach dorosłych. Jego stosowanie u dzieci i młodzieży budzi kontrowersje, ponieważ fenomenologia choroby afektywnej dwubiegunowej u młodzieży różni się od fenomenologii choroby afektywnej dwubiegunowej u dorosłych. Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci charakteryzuje się większą drażliwością, szybkimi zmianami nastroju i mieszanymi obrazami, które mogą nie odzwierciedlać dobrze pozycji MDQ zaprojektowanych w celu uchwycenia epizodycznej manii u dorosłych. Niektóre badania wykazały dopuszczalne właściwości psychometryczne MDQ u młodzieży w wieku 14 lat i starszych, ale wyniki są niespójne. W przypadku populacji pediatrycznej bardziej odpowiednimi narzędziami przesiewowymi są Skala Oceny Manii Dziecięcej (CMRS) lub Inwentarz Ogólnego Zachowania (GBI).
Jak używanie substancji wpływa na wyniki MDQ?
Używanie substancji znacznie komplikuje interpretację MDQ. Wiele substancji może powodować objawy imitujące manię: stymulanty (kokaina, amfetamina) powodują podwyższony nastrój, zwiększoną energię, zmniejszoną potrzebę snu i wielkościowość; zatrucie alkoholem może powodować rozhamowanie i zaburzenia oceny sytuacji; i konopie indyjskie mogą powodować zmianę percepcji i zmiany nastroju. Pacjenci, którzy uznają objawy MDQ, które wystąpiły wyłącznie w okresach zatrucia substancjami, mogą otrzymać wyniki fałszywie dodatnie. Dalsza diagnostyka w kierunku pozytywnego MDQ musi obejmować uważną ocenę, czy objawy maniakalne wystąpiły niezależnie od używania substancji, ponieważ zaburzenie nastroju wywołane substancjami wymaga innego leczenia niż choroba afektywna dwubiegunowa.
Częste błędy do unikania
▾
- !Leczenie pozytywnego MDQ jako diagnozy choroby afektywnej dwubiegunowej: MDQ jest narzędziem przesiewowym, a nie narzędziem diagnostycznym. Pozytywny wynik badania przesiewowego wskazuje na zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia choroby afektywnej dwubiegunowej i potrzebę kompleksowej diagnostyki. Dodatnia wartość predykcyjna MDQ różni się znacznie w zależności od miejsca: w przychodniach psychiatrycznych, gdzie częstość występowania choroby afektywnej dwubiegunowej wynosi około 20 procent, pozytywna wartość predykcyjna wynosi około 70 procent. W podstawowej opiece zdrowotnej, gdzie częstość występowania wynosi około 3 do 5 procent, dodatnia wartość predykcyjna spada do około 25 procent, co oznacza, że 3 z 4 pozytywnych badań przesiewowych w podstawowej opiece zdrowotnej będzie fałszywie dodatnich. Rozpoczęcie leczenia normotymicznego wyłącznie na podstawie dodatniego wyniku MDQ bez potwierdzenia diagnostycznego byłoby niewłaściwe.
- !Poleganie na MDQ w celu wykluczenia choroby afektywnej dwubiegunowej: MDQ ma zauważalne ograniczenia w czułości, szczególnie w warunkach środowiskowych (około 28 procent) i w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej II (około 40-50 procent czułości). Ujemny wynik MDQ nie wyklucza w sposób wiarygodny choroby afektywnej dwubiegunowej. Pacjenci z chorobą afektywną dwubiegunową II, u których epizody hipomaniakalne są łagodniejsze i krótsze, mogą nie akceptować wystarczającej liczby objawów, aby osiągnąć próg 7, mogą nie uznawać swoich epizodów hipomaniakalnych za problematyczne lub mogą ich nie pamiętać, gdy są w stanie depresyjnym. Jeżeli podejrzenie kliniczne choroby afektywnej dwubiegunowej pozostaje wysokie pomimo negatywnego wyniku MDQ, należy przeprowadzić ustrukturyzowany wywiad kliniczny.
- !Podawanie MDQ podczas bieżącego epizodu maniakalnego: MDQ pyta o historię objawów maniakalnych w ciągu całego życia i jest przeznaczone do stosowania u pacjentów w stanie eutymii lub depresji. Podawanie go podczas aktywnego epizodu maniakalnego lub hipomaniakalnego jest problematyczne z dwóch powodów. Po pierwsze, jest to niepotrzebne, ponieważ objawy są już widoczne klinicznie. Po drugie, pacjenci w stanach maniakalnych mogą mieć upośledzony wgląd i albo zaniżać objawy (ponieważ czują się dobrze i nie postrzegają objawów jako problematycznych), albo zgłaszać je za dużo ze względu na presję i presję. MDQ jest najcenniejszy, gdy jest stosowany do wykrywania choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentów z depresją, czyli fazą, w której większość pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową szuka leczenia.
Wskazówka Pro
Jeżeli pacjent z depresją nie zareagował na dwie odpowiednie próby leczenia przeciwdepresyjnego, należy zawsze podać MDQ przed rozpoczęciem podawania trzeciego leku przeciwdepresyjnego. Depresja oporna na leczenie jest jednym z najsilniejszych wskaźników klinicznych nierozpoznanej choroby afektywnej dwubiegunowej. Badania pokazują, że około 30 do 40 procent pacjentów określonych jako oporni na leczenie w rzeczywistości cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową i nie reagują, ponieważ monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi jest niewłaściwą metodą leczenia. MDQ zajmuje tylko 5 minut i może przekierować leczenie w stronę odpowiedniej stabilizacji nastroju.
Czy wiedziałeś?
Doktor Robert Hirschfeld opracował MDQ po przeanalizowaniu danych z ankiety przeprowadzonej przez National Depressive and Manic-Depressive Association wśród ponad 600 pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową. Odkrył, że początkowo 69 procent pacjentów zostało błędnie zdiagnozowanych, a najczęstszą błędną diagnozą była depresja jednobiegunowa. Pacjenci zgłaszali się średnio do 3,3 lekarzy i czekali 8 lat na postawienie prawidłowej diagnozy. Jedna trzecia czekała dłużej niż 10 lat. To zdumiewające opóźnienie w diagnostyce, podczas którego pacjenci często otrzymywali potencjalnie szkodliwą monoterapię przeciwdepresyjną, zmotywowało do stworzenia prostego narzędzia przesiewowego, z którego mógłby skorzystać każdy klinicysta.
Regional Guides
▾
United States▾
United Kingdom▾
Japan▾
South Korea▾
Źródła
- ›Opracowanie i walidacja narzędzia do badań przesiewowych w kierunku zaburzeń afektywnych dwubiegunowych: kwestionariusz zaburzeń nastroju – Hirschfeld i wsp., American Journal of Psychiatry, 2000
- ›Badania przesiewowe w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej w społeczeństwie – Hirschfeld i wsp., Journal of Clinical Psychiatry, 2003
- ›Wytyczne praktyczne dotyczące leczenia pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową, wydanie drugie – Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, 2002
Ratings & comments
Otrzymuj cotygodniowe porady matematyczne
Dołącz do subskrybentów 12 000+, którzy co tydzień otrzymują wskazówki dotyczące kalkulatora.