NFL Red Zone Efficiency Calculator

Efektywność w czerwonej strefie – umiejętność zdobywania przyłożeń, gdy znajduje się na linii 20 jardów przeciwnika – to jedna z najczęściej analizowanych statystyk w zawodowej piłce nożnej, bezpośrednio oddzielająca przewinienia na poziomie mistrzowskim od tych, które zadowalają się celnymi rzutami z gry. W sezonie NFL 2022 Kansas City Chiefs przewodzili w lidze ze wskaźnikiem przyłożeń w czerwonej strefie na poziomie 74,4%, podczas gdy Miami Dolphins, pomimo historycznej eksplozji ofensywy w sezonie zasadniczym, zdobyli przyłożenia tylko w 53% wyjazdów do czerwonej strefy. Różnica między tymi wskaźnikami, ekstrapolowana na cały sezon, w którym wystąpiło 40–50 występów w czerwonej strefie, przekłada się na 8–10 dodatkowych przyłożeń, co mniej więcej odpowiada różnicy między drużyną grającą w fazie play-off a pożegnaniem w pierwszej rundzie. Strefę czerwoną definiuje się jako obszar od 20 jardów przeciwnika do linii bramkowej, gdzie skompresowane pole eliminuje większość okazji do głębokich podań i zmusza ataki do wygrywania w ciasnych przestrzeniach przeciwko skompresowanej obronie. Zespoły z elitarnymi rozgrywanymi w ciasnych końcówkach (Kelce, Kittle, Waller) dominują pod względem efektywności w czerwonej strefie, ponieważ trasy łączone i pojedynki z wyskokiem, które wykorzystują ciasne końcówki, są szczególnie skuteczne na boisku skróconym. Biegacze również znacznie zyskują na wartości w czerwonej strefie — Derrick Henry, pomimo średniej 4,3 jarda na prowadzenie na otwartej przestrzeni, odnotowuje niezwykłe 5,1 jarda na prowadzenie w czerwonej strefie, ponieważ jego fizyczny styl biegania maksymalizuje się w ciasnych przestrzeniach. W przypadku zawodników fantasy football cele w czerwonej strefie i próby szybkiego przyłożenia w czerwonej strefie są głównymi czynnikami prognostycznymi uzyskania przyłożenia, dlatego analitycy obsesyjnie śledzą, do których zawodników zwraca się sztab trenerski w obrębie 20-tki.

Calkulon makes complex calculations simple — built for students and everyday problem-solvers.

1. 1Policz wszystkie wyjazdy drużyny do czerwonej strefy — wyjazd zaczyna się, gdy atakujący wejdzie w posiadanie piłki lub pierwsza próba z piłką na linii 20 jarda przeciwnika lub wewnątrz niej, a kończy się, gdy akcja dobiegnie końca (albo poprzez zdobycie gola, przewrócenie się lub decyzję o rzucie do kosza).
2. 2Śledź przebieg każdego przejazdu do czerwonej strefy: przyłożenie, celny cel z gry, niecelny cel, strata lub strata po upadkach — tylko przyłożenia liczą się jako udane konwersje w czerwonej strefie.
3. 3Oblicz procent TD w czerwonej strefie, dzieląc zdobyte przyłożenia przez całkowitą liczbę wyjazdów, a następnie pomnóż przez 100 — porównaj to ze średnią ligową (~58-62% w ostatnich sezonach), aby określić wyniki powyżej lub poniżej średniej.
4. 4W przypadku analizy indywidualnego gracza śledź oddzielnie cele w strefie czerwonej (w przypadku odbierających) i prowadzących w strefie czerwonej (w przypadku uciekających) — gracze, którzy zdobywają nieproporcjonalnie duży udział w szansach w czerwonej strefie, prawdopodobnie będą zdobywać przyłożenia z większą częstotliwością, niż przewidywałby ich ogólny udział w snapach.
5. 5Oblicz udział celów gracza w strefie czerwonej, dzieląc liczbę celów gracza w strefie czerwonej przez całkowitą liczbę prób podania przez drużynę w czerwonej strefie — ciasna końcówka z 28% udziałem w celach w czerwonej strefie w przypadku drużyny, która wykonuje 40 wyjazdów w czerwonej strefie, wyświetli około 11-12 celów w obrębie 20, co czyni go graczem o wysokim prawdopodobieństwie przyziemienia.
6. 6Analizuj trendy na przestrzeni wielu sezonów, aby odróżnić rzeczywistą skuteczność w czerwonej strefie od gorących lub zimnych odcinków pod względem współczynnika przyziemienia — w przypadku małych próbek odchylenie przy przyziemieniu jest duże, ale drużyny i gracze, którzy niezmiennie osiągają elitarną skuteczność w czerwonej strefie, naprawdę lepiej radzą sobie w najbardziej krytycznych momentach piłki nożnej.

• !Łącząc ogólną jakość ofensywy ze skutecznością w czerwonej strefie – zespół może być statystycznie doskonały pomiędzy 20. rokiem (wysoki EPA na grę, wysokie jardy na grę), a jednocześnie być przeciętny w czerwonej strefie ze względu na niedopasowanie schematu lub brak fizycznej broni w czerwonej strefie.
• !Nadmierne indeksowanie wyników małych próbek w czerwonej strefie — współczynnik przyziemień waha się ogromnie w próbkach poniżej 10 wyjazdów, co oznacza, że ​​zespół, który realizuje 5 z 5 wyjazdów w czerwonej strefie w pierwszym tygodniu, prawie na pewno nie jest w 100% konwerterem na resztę sezonu.
• !Ignorując skład „wyjazdów do czerwonej strefy”, gdy drużyna mocno przegrywała – wyjazdy do czerwonej strefy na śmieci (kiedy drużyna traci ponad 30 punktów) obejmują konserwatywne wezwania przeciwnika, zawyżające współczynnik niszczycieli w czerwonej strefie w sposób, który nie powtórzy się w grach rywalizacyjnych.