Mortality Rate Calculator

Finans ve kredilendirme alanındaki profesyoneller, hesaplamaları doğrulamak, aritmetik hataları azaltmak ve uyumluluk amacıyla belgelenebilecek, denetlenebilecek ve iş arkadaşları, müşteriler veya düzenleyici kurumlarla paylaşılabilecek tutarlı sonuçlar üretmek için standart analitik iş akışlarının bir parçası olarak Ölüm Oranı Hesaplamasını kullanır.

Üniversite profesörleri ve eğitmenleri Ölüm Oranı Hesaplamasını ders materyallerine, ev ödevlerine ve sınav hazırlık kaynaklarına dahil ederek öğrencilerin manuel hesaplamaları kontrol etmesine, girdi-çıktı ilişkileri hakkında sezgi oluşturmasına ve aritmetik yerine kavramsal anlamaya odaklanmasına olanak tanır.

Danışmanlar ve danışmanlar, müşteri toplantıları sırasında farklı senaryoları hızlı bir şekilde modellemek için Mortality Rate Calc'ı kullanıyor ve aksi takdirde ayrıntılı elektronik tablo tabanlı analiz ve raporlama için ofise dönmeyi gerektirecek olası soruların gerçek zamanlı araştırılmasına olanak tanıyor.

Bireysel kullanıcılar, seçenekleri karşılaştırmak, hizmet sağlayıcılardan alınan fiyatları doğrulamak, üçüncü taraf hesaplamalarını kontrol etmek ve önemli bir kararın ardındaki rakamların doğru ve tutarlı bir şekilde hesaplandığına dair güven oluşturmak gibi kişisel planlama kararları için Ölüm Oranı Hesaplamasına güvenir.

Kaba, spesifik ve standardize ölüm oranları arasındaki fark nedir?

Kaba ölüm oranı, bir nüfustaki toplam ölüm sayısının toplam nüfus büyüklüğüne bölünmesiyle elde edilir ve yılda 1.000 veya 100.000 kişi başına ifade edilir. Hesaplaması basittir ancak nüfusun yaş yapısındaki farklılıkları hesaba katmaz; daha yaşlı nüfusa sahip bir ülkede, yaşa özel ölüm oranları daha genç bir ülkeyle aynı olsa bile, kaba ölüm oranı daha yüksek olacaktır. Yaşa özel ölüm oranı, belirli bir yaş grubu için ölüm oranını hesaplar (örneğin, 65-74 yaş arası 1.000 kişi başına ölümler). Standartlaştırılmış (veya yaşa göre ayarlanmış) bir ölüm oranı, yaş dağılımı farklılıklarının kafa karıştırıcı etkisini ortadan kaldırmak için bir referans standart popülasyonu kullanır ve farklı yaş yapılarına sahip popülasyonlar veya zaman dilimleri arasında ölüm oranlarının adil bir şekilde karşılaştırılmasına olanak tanır. Aktüerler genellikle fiyatlandırma ve rezervasyon için en ayrıntılı ve uygulanabilir bilgileri sağlayan yaşam tablolarından elde edilen yaşa özel oranlarla çalışır.

Amerika Birleşik Devletleri'nde kullanılan başlıca aktüeryal hayat tabloları nelerdir?

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki farklı sigorta ve emeklilik uygulamaları için çeşitli standart ölüm tabloları kullanılmaktadır. 2017 Komisyon Üyeleri Standart Olağan (CSO) tablosu, hayat sigortası prim değerlemesi ve rezerv hesaplaması için eyalet sigorta düzenlemeleri tarafından zorunlu kılınmıştır. 2012 Bireysel Yıllık Gelir Ölüm Oranı (IAM) tablosu (projeksiyon ölçeği MP ile birlikte) bireysel yıllık gelir fiyatlandırması ve rezervasyonu için kullanılır. MP-2021 iyileştirme ölçeğini içeren RP-2014 (Emeklilik Planları) tablosu, ERISA ve IRS düzenlemeleri kapsamında emeklilik planı ölüm oranı varsayımlarına yönelik mevcut standarttır. Sosyal Güvenlik Kurumu, Sosyal Güvenlik programı aktüeryal analizleri için yıllık olarak dönem yaşam tabloları yayınlamaktadır. CDC Ulusal Sağlık İstatistikleri Merkezi, hayati istatistiklere dayalı ulusal yaşam tabloları yayınlamaktadır. Aktüerler ürün türüne, sigortalı nüfusun özelliklerine ve mevzuat gerekliliklerine göre uygun tabloyu seçer.

Seçilmiş ve nihai ölümlülük nedir?

Seçilmiş ölüm tabloları, yakın zamanda sigorta kapsamına giren bireylerin ortalama olarak aynı yaştaki genel nüfusa göre daha sağlıklı olduğunu göstermektedir. Seçilmiş dönem, poliçe ihracından hemen sonraki yılları (genellikle 5-15 yıl) kapsar; bu süre zarfında yakın zamanda yapılan sigortalama olumlu bir ölüm oranı avantajı sağlar. Seçilen dönemden sonra, sigortalı nüfusun ölüm oranının, 'nihai' ölüm oranı olarak adlandırılan genel nüfus düzeyine yaklaşacağı varsayılmaktadır. Dolayısıyla bir seç ve nihai tablo, politika konusunu takip eden seçilmiş yıllarda daha düşük ölüm oranları gösterir ve bu oran kademeli olarak nihai seviyeye yükselir. Bu ayrım, politikaların doğru şekilde fiyatlandırılması ve rezervlerin hesaplanması açısından önemlidir: Nihai ölüm oranının yakın zamanda sigortalanan hayatlara uygulanması, ölüm maliyetlerinin olduğundan fazla gösterilmesine ve yeni sigorta ürünlerinin aşırı fiyatlandırılmasına yol açacaktır.

Cinsiyet farklılıkları ölüm oranlarını ve sigorta fiyatlandırmasını nasıl etkiliyor?

Gelişmiş ülkelerde, kadınlar neredeyse her yaşta erkeklerden daha düşük ölüm oranlarına sahiptir; bunun başlıca nedeni biyolojik faktörler ve risk alma, sağlık hizmetinden yararlanma ve yaşam tarzı seçimlerindeki davranışsal farklılıklardır. 40 yaşında kadın ölüm oranları erkeklere göre yaklaşık %40-50 daha düşüktür. Bu fark yaş ilerledikçe azalır ancak yaşam boyu devam eder. Geçmişte, sigorta şirketleri hayat sigortasını ve yıllık gelirleri cinsiyete göre farklı ölüm tablolarını kullanarak fiyatlandırıyordu; kadınlar daha düşük hayat sigortası primleri ödüyordu (daha düşük ölüm riski), ancak daha küçük yıllık gelir ödemeleri alıyorlardı (beklenen ödeme süresi daha uzundu). Avrupa Birliği'nde, Avrupa Adalet Divanı'nın 2011 tarihli Test-Achats kararı, sigorta fiyatlandırmasında cinsiyetin kullanılmasını yasaklayarak, uniseks tablolar kullanılmasını zorunlu kıldı. Amerika Birleşik Devletleri çoğu sigorta ürünü için cinsiyete göre farklı fiyatlandırmaya izin vermeye devam ediyor, ancak bazı eyaletler belirli bağlamlarda bu ürünün kullanımını kısıtlıyor.

Ölüm oranlarının iyileştirilmesi nedir ve sigorta açısından neden önemlidir?

Ölüm oranındaki iyileşme, tıp, halk sağlığı, beslenme ve yaşam tarzı değişikliklerindeki gelişmelerin etkisiyle, yaşa özel ölüm oranlarının zamanla azalması yönündeki uzun vadeli eğilimi ifade eder. Sigorta ve emeklilik açısından ölüm oranlarının iyileştirilmesi önemlidir, çünkü onlarca yıla yayılan ürün ve yükümlülükler, gelecekteki ölüm oranlarının mevcut oranlardan daha düşük olacağı beklentisini hesaba katmalıdır; bu, yıllık gelire sahip olanların daha uzun yaşayacağı ve emeklilikten yararlananların daha uzun yıllar fayda sağlayacağı anlamına gelir. Aktüerler, geleceğe yönelik ölüm oranlarında yaşa özel yıllık yüzde azalmaları öngören ölüm oranı iyileştirme ölçekleri (SOA'nın MP-2021 ölçeği gibi) uygular. Ölüm oranlarındaki iyileşmenin hesaba katılmaması, yıllık gelir yükümlülüklerini ve emeklilik yükümlülüklerini sistematik olarak eksik gösterir, bu da yetersiz fonlama ve aktüeryal kayıplara yol açar. Ölüm oranındaki iyileşmenin öngörüsü, uzun vadeli aktüeryal çalışmalarda en belirsiz ve sonuç olarak ortaya çıkan varsayımlardan biridir.

Makeham-Gompertz ölümlülük modeli nedir?

1825'te Benjamin Gompertz tarafından geliştirilen Gompertz modeli, yaşla birlikte insan ölüm oranlarındaki üstel artışı açıklayan matematiksel bir formüldür: mu_x = Ae^(Bx), burada mu_x, x yaşında ölümlülüğün gücüdür ve A ve B, yaşam tablosu verilerinden tahmin edilen sabitlerdir. Model, yetişkin nüfusta her 8-9 yaş artışıyla ölüm riskinin kabaca ikiye katlandığı gözlemlenen olguyu yakalamaktadır. Makeham, kazalardan ve yaşla ilgili olmayan diğer nedenlerden kaynaklanan yaşa bağlı arka plan ölümlerini temsil eden sabit bir C terimini ekleyerek modeli genişletti: mu_x = A + Be^(Cx). Bu parametrik modeller, tam yaşam tablosu verileri mevcut olmadığında, ham ölüm verilerini düzeltmek, ölüm projeksiyonu amaçları için ve belirli kapalı form aktüeryal hesaplamalarda kullanılır. Aktüeryal matematik ve demografik ölüm modellemesinde temel araçları temsil ederler.

Yaşam beklentisinin maksimum yaşam süresinden farkı nedir?

Yaşam beklentisi, mevcut veya öngörülen ölüm oranlarından hesaplanan, belirli bir yaştaki bir kişinin yaşayacağı beklenen (ortalama) yıl sayısıdır. Bu istatistiksel bir ortalamadır; nüfusun kabaca yarısı beklenen yaşam süresine ulaşamadan ölecek ve yarısı daha uzun yaşayacak. Maksimum yaşam süresi, insan ömrünün biyolojik üst sınırını ifade eder; güvenilir şekilde belgelenen en eski insan yaşı 122 idi (Jeanne Calment, Fransa, 1875–1997). Aktüeryal amaçlar açısından, ölüm tabloları tipik olarak çok küçük ancak sıfır olmayan ölüm oranlarıyla 120, hatta 125 yaşına kadar uzanır. Finansal planlama açısından bakıldığında, yaşam beklentisi orta nokta tahmini sağlarken maksimum yaşam süresi, finansal planların dikkate alması gereken kuyruk riskini tanımlar; bu senaryoda, bir bireyin 95 veya 100 yaşına kadar yaşadığı ve onlarca yıllık emekliliği finanse etmek zorunda olduğu senaryodur. Yalnızca yaşam beklentisini planlamak, finansal kaynaklarınızı aşma olasılığınız %50'dir.